Autor: John Green
Wydawca: Bukowy Las
Data premiery: 2013-06-05
Ilość stron: 400
Tłumaczenie: Renata Biniek
Czy czytaliście
kiedyś książkę od której internet huczał, blogerowie się zachwycali, stworzono
film na jej podstawie, a Wam nie przypadła do gustu? Wręcz była przeciętna i
nic nowego nie wnosząca? Jeśli tak to chciałabym Was zapoznać z moim
przypadkiem, którym jest książka "Paper Towns" Johna Greena.
Chciałabym aby reszta internetu nie zjadła mnie za tą opinię, wyrażam tutaj
tylko swoje zdanie i nie nakazuję nikomu podzielania mojej opinii. Zacznijmy od
tego, że czytałam tę książkę po angielsku mimo, że czytałam ją wolniej niż
resztę książek nie potrafiłam się wczuć w historię i utożsamić, zjednoczyć z
bohaterem co jest dla mnie bardzo, bardzo ważne.
Quentin Jacobsen od
dzieciństwa jest zakochany w swojej sąsiadce Margo Roth Spiegelman. Buntownicza
i niezależna dziewczyna zapełnia cały jego umysł. Kiedy byli dziećmi, podczas
zabawy znaleźli na swojej drodze martwego mężczyznę. Q miał trudności z
otrząśnięciem się z szoku po tym widoku, lecz dla Margo była to wspaniała
przygoda. Po wielu latach, adorowania Margo z odległości, pewnego dnia
dziewczyna wchodzi do swojego sąsiada przez okno i jakby to była
najnormalniejsza rzecz w życiu proponuje mu wyprawę, która trochę odmieni jego
życie. Bohaterka zamierza zemścić się na osobach, których uznawała za
przyjaciół, chce im pokazać, że z Margo Roth Spiegelman nie można zadzierać.
Dzień po cudownym wyskoku dziewczyna znika. Q zamierza ją odnaleźć, a pomocy
udzielają mu dwaj najlepsi przyjaciele, czyli Ben i Radar.
Zacznijmy od tego jak
bardzo główny bohater mnie irytował. Quentin Jacobsen był postacią bezbarwną i
mało intrygującą. Ściśle trzymający się zasad chłopak był po prostu nudny.
Podczas wyprawy z Q nadal zachowywał się sztywno. W książkach szukam
błyskotliwych i ciekawych postaci. Q niestety taki nie był. Akcja stawała się
trochę żywsza kiedy pojawiał się Bloody Ben (wersja ang.). Jego postać była
głupkowata, ale raz nawet uśmiechnęłam się dzięki niemu. Radar zaś był typowym
nerdem. Komputerowiec jednak miał ciekawą tajemnicę skrywaną w domu, która
mimo, że była dziwna dodawała uroku tej nudnej historii. Akcja ciągnie się
naprawdę bardzo powoli. Musiałam po kilka razy odkładać tę książkę kiedy w
końcu udało mi się ją przeczytać. Dopiero co to zrobiłam, a już wiele wątków
wypadło mi z głowy. Mamy tu zawartą miłość, choć jest ona pokazany w sposób
odległy. Q kocha wyobrażenie, które daje po sobie Margo, myślę, że on tak
naprawdę, nigdy jej do końca nie znał, zresztą jak ona sama siebie.
Skoro jesteśmy przy
słynnej Margo. Była jedyną postacią, którą polubiłam. Żywa, szukająca wrażeń,
szukająca można powiedzieć własnego "ja". Jest ona przykładem każdego
z nas. Jednak nie każdy ma tyle odwagi by wyjść ze swojej bezpiecznej strefy i
poszukać lub niektórzy już to znaleźli lub wiedzą, że to co dla nich najważniejsze
jest w domu. Była postacią, która wiele wprowadzała do lektury, jednak czasami
jej egoizm i zbytnia pewność siebie mnie denerwowały.
Kończąc chcę
powiedzieć, że nie jest to do końca zła historia i rozumiem, że większości się
podoba. Nie jestem pewna, lecz to może przez styl lub bohaterów lub tak wolne
rozwiązywanie akcji było przyczyną mojej niechęci.
Książka dostaje 5/10
co nie jest bardzo słabą oceną, ponieważ zamierzałam dać jej 3, ale końcówka
mnie trochę zaskoczyła, więc podwyższyłam ją.
“That's always seemed so
ridiculous to me, that people want to be around someone because they're pretty.
It's like picking your breakfeast cereals based on color instead of taste.”



















