Tytuł oryginalny: "Onyx"
Autor: Jennifer L. Armentrout
Wydawca: Filia
Data premiery: 2014-09-17
Ilość stron: 520
Tłumaczenie: Sylwia Chojnacka
Recenzja zawiera spojlery, więc jeśli chcesz ich uniknąć lepiej nie czytaj mojej opinii.
Opinia obiektywna:
Kat po walce z Arumianami wcale nie czuje, że to koniec. Boi
się, że Departament Obrony zacznie coś podejrzewać. Boi się nie tylko o
Daemona, ale też o Dee i resztę zaprzyjaźnionych Luksjan. Nie chce aby DOD
dowiedzieli się o ich zdolnościach, lub... co gorsza o dziwnej więzi
wytworzonej pomiędzy Daemonem, a nią. Daemon, ten chłopak zranił ją, ale znała
swoje uczucia, tylko czemu nie chciała tego przyznać? Ona nadal szuka tej
miłości jaką mieli jej rodzice. Nie wierzy by ten arogancki chłopak
potrafił okazać większe uczucia od napalonego psa. Czy musi go kochać tylko za
sprawą tajemniczej więzi? I jeszcze ten nowy chłopak... Blake. Daemon mu nie
ufa, ale on wie co się stało i oferuje pomoc. Kat wie, że musi to zrobić, nie chce
aby Daemonowi coś się stało. Lecz to wymaga kłamstwa. Ale czy jest to dobre
wyjście? Dodatkowo zobaczyła kogoś i coś czego nie miała prawa zobaczyć. Musi
powiedzieć chłopakowi, ale to może go też załamać. Nie ufaj nikomu.
Opinia subiektywna:
Daemon, Daemon i jeszcze raz Daemon. Tak, chyba każda czytelniczka
serii Lux jest zakochana w tym narcystycznym dupku. Po drugiej części możemy
spodziewać się więcej przepychanek słownych głównych bohaterów, więcej intryg,
więcej przemocy, więcej zdrad oraz więcej Daemona. Nie mogłam uwierzyć, że w
tym jednym tomie tyle mogło się dziać! Tyle akcji i humoru jednocześnie.
"Obsydian" czytałam w wakacje, więc trochę zapomniałam co się działo,
ale szybko weszłam w wartką akcję. "Onyks" to tom, przy którym
płakałam i śmiałam się jednocześnie. Są momenty kiedy chciałam udusić autorkę
za to co zrobiła, ale jestem też pełna podziwu za stworzenie tak wspaniałego
bohatera jak Daemon. Ciągle nie mogę przestać o nim mówić! Można powiedzieć, że
w tym tomie miłość dwójki głównych bohaterów zaczyna dojrzewać. Oni przecież
jawnie się kochają. Tu nie chodzi już o tę przeklętą więź, ale o najprawdziwsze
uczucie. Rozumiem Kat, nie ufa mu za to co jej zrobił i jak w stosunku do niej
postąpił, jednak powinna mu przynajmniej zaufać. Blake podobał mi się pod tym
względem, że to był dobry sposób na pokazanie zazdrości Daemona. Och, jak
cudownie się czytało jak nasz cud-chłopak wymieniał różne bolesne sposoby
uśmiercania oraz jak czytałam kiedy jego oczy błyszczały z nienawiści, a zęby
zaciskały się ze złości. To było jak balsam na serce i cicha satysfakcja, którą
dzieliłam z Kat. Osobiście bardzo chcę przeczytać kolejny tom, lecz mam masę
innych książek do nadgonienia i mały zapas pieniędzy po świętach, więc kolejna
część musi niestety poczekać. :(
Główna bohaterka:
Katy jak zwykle skradła moje serce swoim blogowaniem i
czytaniem. Jest taka... jak ja? No nie wiem może oprócz tego, że do niej
przystawia się kosmiczny przystojniak. Dziewczyna jest uparta i odważana, za co ją podziwiam. Chce pomóc, ponieważ nie
chce aby inni walczyli za nią, a ona żeby musiała się chować za czyimiś
plecami. Nie o to jej chodzi, chce ona stanąć obok Dee i Daemona jak równy z
równym. Ma ciężki charakter, ale cieszę się, że nie pozwala Deamonowi dostać
się do siebie tak od razu, po prostu, bo on tego chce, pokazuje to, że nie jest
łatwa. Jak pisałam w poprzedniej recenzji książki pani Armentout liczyłam, iż
nie straci mojego zaufania i nie straciła z czego bardzo się cieszę.
Oprawa wizualna:
I tu książka dostaje minus jeden za okładkę. Osobiście
uważam, że jest beznadziejna. Po pierwsze Daemon tak wcale nie wygląda, a Kat
nie jest modelką tylko zwykłą dziewczyną, która sięga Daemonowi do ramienia.
Fajny jest motyw galaktyki, ale okładka z przodu nie robi szału. Mimo wszystko
oprawa graficzna jest bardzo ważna. Gdy ksiązka jest fajnie przedstawiona
wizualnie, przyciąga oko, przyciągnie czytelnika tylko po to, aby ją potrzymał
i przeczytał opis z tyłu niej. Wszyscy to wiemy, a jednak nadal popełniane są
te same błędy!
Podsumowanie:
Ocena: 9/10 < 3
-Ciasteczko?
-Jasne.
-Chodź i weź.
Daemon umieścił połowę ciastka między tymi pełnymi,
stworzonymi do pocałunków ustami. (...) Daemon chwycił ciasteczko. W jego
oczach był błysk, jakby właśnie wygrał jakąś bitwę.
-Czas minął, Kotek.