MINI UNBOXING!

7 | dodaj
Przepraszam, że nie dodawałam żadnej recenzji, ale miałam całkowicie tydzień zawalony... 
W sumie przyszły nie będzie lepszy, dlatego na razie wstawiam unboxing kupiłam pewną książkę i jeśli chcecie wiedzieć jaką czytajcie dalej \/  Tam tam taaam : 

[6] LIEBSTER BLOG AWARD

9 | dodaj
Wow to już 6 nominacja, dziękuję Cudowne Książki za nominacji mnie do odpowiedzi na kilka pytań! 

1. O jakiej porze dnia lubisz najbardziej czytać? Dlaczego?
Nie mam ulubionej pory roku do czytania, ale zdecydowanie lubię wiosnę, ponieważ mogę wyjść na dwór i nie przejmować się chłodem, który w zimie jest nieznośny.




2. Wolisz pisać recenzje, czy wykonywać TAGi?
Lubię wykonywać TAGi, ale jednak pisanie recenzji sprawia mi większą przyjemność, zresztą po to właśnie dołączyłam tutaj. :)

3. Czy bierzesz udział w jakiś wyzwaniach książkowych?
Tak, powiem w skrócie wyzwania:
1. Przeczytać tyle ile mam wzrostu.
2. Przeczytać 52 książki.
3. Przeczytać książki z Czytelniczego Wyzwania 2016.
Link : klik

4. Jakie są twoje pasje poza czytelnictwem?
Uwielbiam biegać, a oprócz tego trenuję zumbę. Czasami coś tam popisuję sama dla siebie, ale to nic wielkiego. :)


5. Jaki jest twój ulubiony gatunek książkowy?
Zdecydowanie fantastyka, a oprócz tego science-fiction oraz DOBRE romanse. :)

6. Lato, jesień, wiosna czy lato? Którą porę roku najbardziej lubisz?
Jak wspominałam wcześniej wiosna! <3

7. Ile czytasz książek miesięcznie?
Tak naprawdę w styczniu przeczytałam tak dużo, ponieważ miałam ferie, ale tak ogólnie to staram się czytać przynajmniej 4 książki w miesiącu.

8. Jaki jest twój ulubiony serial?
TEEN WOLF <3
CHARMED <3












9. Jaki był najgorsza obejrzana przez ciebie ekranizacja?
Shadowhunters - serial, Percy Jackson ://

10. Czytasz komiksy?
Nie, kiedyś próbowałam, ale to nie dla mnie. :(

11. Jakie masz plany czytelnicze na luty?
Szklany Tron - Victoria Aveyard, Zmierzch, nowy początek czy jakoś tak - Stephanie Meyer i kilka innych. :) 

Nie nominuję nikogo, dziękuję jeszcze raz za nominację, miłego dnia! :))


[10] Recenzja "Akademii Wampirów" Richelle Mead

12 | dodaj
Tytuł oryginalny: "Vampire Academy"

Autor: Richelle Mead


Wydawca: Nasza Księgarnia

Data premiery: 2010-02-10

Ilość stron: 336

Tłumaczenie:  Monika Gajdzińska




Jakiś czas temu postanowiłam wziąć udział w wyzwaniu książkowym 7readup imienny u Marty (podsumowanie całego tygodnia wstawię w poniedziałek lub wtorek). Oprócz tego moim TBR było przeczytać książkę, która została zekranizowana. Szczęśliwie pokryły się te wyzwania, ponieważ sięgnęłam po "Akademię Wampirów" Richelle Mead, więc książka na literę "A" oraz po okładce zorientowałam się iż jest film z 2014 roku, ale bardzo słaby. Oprawa wizualna wiele wnosi, więc miałam dość negatywne uczucia co do tej powieści. Jednak wiedziałam też, że czytała ją moja przyjaciółka dlatego postanowiłam dać jej szansę. I dzięki Bogu!


Ludzie, którzy są szaleni rzadko zastanawiają się nad tym, czy są szaleni.


Fabuła książki ma miejsce głównie w Akademii Świętego Władimira, jednak na samym początku powieści dwie główne bohaterki znajdują się domu gdzie wynajmują pokój w Portland. Liss jest morojką czyli wampirzycą czystej krwii, zaś Rose dampirką, czyli mieszańcem, a zarazem strażniczką Liss, ma za zadanie ją chronić. Niefortunnym zdarzeniem zostają złapane przez strażników szkoły, na czele z rosyjskim, lecz przystojnym dampirem Dymitr Belikovem, dzięki czemu zostają z powrotem zesłane do Akademii. W szkole jednak ktoś czyha na najlepszą przyjaciółkę Rose, a ona zrobi wszystko, aby ją uratować. Czy dziewczyna zdąży na czas? Czy przyjaźń rzeczywiście jest wieczna?


Dawno temu zawarłam układ z Bogiem. Obiecałam mu wiarę, pod warunkiem, że pozwoli mi pospać dłużej w niedzielne poranki


Książka była naprawdę dobra. Wciągająca, sarkastyczna i przezabawna. Sam pomysł Akademii dla wampirów był świetnym pomysłem, mogłam zobaczyć, że moroje i dampiry tak naprawdę uzupełniają się. Mimo, iż uważam za niesprawiedliwe to, że strażnicy mają się poświęcać w razie konieczności dla swoich podopiecznych, wiem, że każda prawdziwa przyjaciółka bądź przyjaciel zrobiłaby dla drugiej osoby to samo. Moroje jednak zawsze mają wyższą pozycje we władzy. Ale czym się charakteryzują prócz kłów i wyostrzonych zmysłów? Każdy z nich posiada moc panowania nad jednym z czterech żywiołów: wody, ognia, ziemi lub powietrza. Tego właśnie nauczają się w szkole; kontrolowania tych zdolności. Nie są jednak tak ładne jak ich strażnicy. Wampirzyc nie charakteryzują kobiece kształty, zaś dampirki owszem. Są rzadkością w na świecie, lecz są o wiele bardziej atrakcyjne. Niestety "mieszańce" nie posiadają magicznych zdolności, ale są bardziej wytrwałe niż ludzie oraz po odpowiednim treningu stają się groźne i gotowe do obrony. Lecz tak naprawdę przed czym bronią wampiry? Strzygi. To przed nimi strażnicy muszą chronić morojów, a najważniejsze jest to aby zabić strzygę. Ale kim ona tak właściwie jest? Kiedy moroj, dampir lub człowiek zechce przejść na ciemną stronę musi dobrowolnie lub pod przymusem wypić z niewinnego człowieka krew lub inaczej zabić go. Strzygi nie znoszą widoku słońca oraz wyrzekają się magii, jednak są dużo szybsze, zwinniejsze, ale jeśli są niedoświadczone łatwiej je zabić. Nie ma znaczenia czy strzygą stał się twój ojciec, matka, przyjaciel czy wróg. Przemieniona istota jest pozbawiona skrupułów i przesiąknięta złem, dlatego jedynym wyjściem jest morderstwo.


Największe rewolucje odbywają się w ciszy i w cieniu.
 

Bardzo zaciekawiła mnie ta pozycja, dlatego wiem, że przeczytam resztę serii. Jedyny minus powieści, jeśli w ogóle mogę o tym powiedzieć to, iż książka jest bardzo przewidywalna. Nie wiedziałam co prawda co się stanie, lub jak bohaterka postąpi, ale wiedziałam kto jest tym "złym", prawie na początku. Nie chcę w zupełności winić za to książkę, ponieważ wiem, że przeczytałam mnóstwo podobnych powieści i mogę być już na takie rzeczy "uczulona". Ogólnie fabuła była świetnie przemyślana, świat bardzo dobrze skonstruowany, a główna bohaterka nareszcie taka jaką bym sobie życzyła, moja ulubiona: kick ass!

Tak jak wspomniałam na pewno przeczytam resztę pozycji, więc kiedyś też zamieszczę ich recenzję. Książka otrzymuje mocne 7,5/10, za przewidywalność (choć może to tylko ja). Uważam mimo wszystko, że rozsądnie ją oceniłam i polecam ją każdemu wielbicielowi fantastyki, ponieważ nie zawiedziecie się. :)   


- Rose jest twarda. Poradziłaby sobie.
- Nie widziałeś, jak cierpiała – odparła z uporem. –
Płakała.
- I co z tego? Wszyscy czasem płaczą. Ty również.
- Ale nie ona.
(mój ulubiony)


[9] Recenzja "Dumy i uprzedzenia" Jane Austen

26 | dodaj


Tytuł oryginalny: "Pride and Prejudice"

Autor: Jane Austen

Wydawca: Świat Książki

Data premiery: 1813

Ilość stron: 368

Tłumaczenie:  Anna Przedpełska-Trzeciakowska




Znowu przychodzę do was i zaczynam moją wypowiedź pytaniem: czy mieliście kiedyś tak lub macie, iż jest taka książka, którą każdy miłośnik książek powinien przeczytać, a wy jeszcze tego nie zrobiliście? Wstyd mi z tego powodu, ale tak jest lub teraz ośmielę się powiedzieć było w moim przypadku. "Duma i uprzedzenie", książka wszystkim dobrze znana, nie zawsze przeczytana, jednak każdy wie o tej pozycji. Dwa filmy i serial stworzone na jej podstawie mówią za siebie. Zawsze ta książka gdzieś koło mnie chodziła lecz ja nigdy nie miałam tak wielkiej woli i zachęty by ją przeczytać. Naprawdę teraz żałuję tego bardzo. Bardzo żałuję, ponieważ jest to powieść, którą przeczytać powinien każdy. Sama nie potrafię powiedzieć dlaczego. Po prostu wydaje mi się to właściwe. Powieść tak czarująca, tak urzekająca, tak inteligentna oraz tak zabawna, że ja nie wiem co ja robiłam
całe moje życie. Przejdźmy jednak do rzeczy.

Powieść rozgrywa się na przełomie XVIII i XIX wieku w małej prowincji obok miasteczka Meryton. Państwo Bennet mają pięć dorosłych córek. Nie są oni ani zamożni, ani nazbyt biedni jednak nie zdołają utrzymać całej rodziny, więc stają przed wyzwaniem, aby jak najszybciej wydać córki zamąż. Kiedy Pani Bennet dowiaduje się, że sąsiedzką posiadłość ma nabyć pewien przystojny i bogaty mężczyzna Pan Bingley rozpala się w niej nadzieja na wydanie jednej z córek.

O fabule powiem trochę później, ponieważ bardzo chcę opowiedzieć troszkę o rodzince Bennet. Zacznijmy od najstarszego członka rodziny. Pan Bennet jest osobą wykształconą i inteligentną, ma duży zasób słownictwa i zwykle potrafi zachować maniery. Mimo, iż nie powinien szczególną miłością darzy swoje dwie najstarsze córki, a wśród nich wyróżnia Elżbietę, z którą potrafi rozmawiać w sposób sarkastyczny, ironiczny, przez co jego żona często ma trudności ze zrozumieniem jego samego. Co do Pani Bennet  mam inne zdanie, jest to osóbka nerwowa i głupia, nie potrafi zachować dobrych manier, jest ciekawska i arogancka, przy czym niezwykle pewna siebie. Nie potrafi przysłowiowo utrzymać języka za zębami. Matka zaś szczególną sympatią darzy Jane i Lidię. Wspólne małżeństwo tych dwojga od razu można zobaczyć, iż jest nieudane oraz całkowicie sprzeczne. Nie ma już w nim miłości, a jedynie obowiązek, który sobie ślubowali na ołtarzu.


Teraz pod lupę wejdą córki. Najstarsza Jane jest ideałem kobiety. Spokojna, dobra, skromna i niezwykle piękna, ma wszystkie cechy, których brakuje jej matce. Nie potrafi o nikim mówić lub myśleć źle, stara się w każdym człowieku znaleźć te dobre strony tuszując wady. Ma doskonałe maniery oraz jest ogólnie lubiana, co w przeciwnym razie musiałoby być wielkim zdziwieniem. Elżbieta to druga najstarsza córka w rodzinie, nie jest już tak ładna jak jej starsza siostra jednak odznacza się tymi samymi manierami oraz nieprawdopodobną bystrością oraz sarkazmem. Jako ulubienica ojca, nie jest rozumiana przez matkę, która na nią zwraca najmniej uwagi. Lizzy, ponieważ tak mówi na nią rodzina jest spokojna, ale kiedy zna czyjejś złe strony nie potrafi myśleć o tej osobie dobrze. Jest krytyczna, ale sprawiedliwa. Po Elżbiecie na świat przyszła Mary. Nie posiada urody sióstr ani manier. Jednak próbuje nadrobić to wspaniałym wykształceniem, czytaniem wielu książek oraz znakomitymi umiejętnościami muzycznymi. Nie odznacza się niczym szczególnym, jedynie zarozumialstwem. Katarzyna jest czwartą córką, która nazywana Kitty nie ma ukształtowanego charakteru, jest pod mocnym wpływem młodszej siostry, która znakomicie nią steruje. Przyszedł czas na ostatnią Pannę Bennet, czyli Lidię. Nie dorównuje ona inteligencji Mary, wspaniałym manierom Lizzy czy dobroci Jane, jest małą kokietką, która szuka szczęścia w zabawie i rozpuście, kiedy dowiaduje się, że do Meryton ma przyjechać pułk milicjantów, zaraz rusza na flirty razem z Kitty. Ulubienica matki, która bez przeszkód pozwala jej na wszystkie grubiaństwa oraz gorszą reputację rodziny.

 
Fabuła książki opowiada głównie z punktu widzenia Elżbiety, która nie myśli poważnie o jak najszybszym zamążpójściu jeśli jej przyszły partner nie spełnia jej oczekiwań. Nie ma zamiaru brać pierwszego lepszego mężczyznę, który da radę ją utrzymać. Nie chcę zdradzać nic więcej z fabuły, ponieważ jeśli powiem coś więcej wszyscy się domyślą końca. Jednak chcę wspomnieć o tym, że podczas czytania miałam czasami ochotę przerzucić kilka stron, aby znaleźć wydarzenia z osobą o nazwisku, którego nie wspomnę. Nie chodzi o to, iż powieść była nudna, lecz po prostu nie mogłam uwierzyć, że ciągle nie jest ta osoba wspominana.

Powieść Jane Austen jest połączeniem zabawnej historii z naprawdę ciekawą nauką o czasach ponad sto lat wstecz. Jest to na pewno literatura inna niż to co do tej pory czytałam, mimo to nie żałuję. Jestem całkowicie na tak i pragnę jak najszybciej sięgnąć po resztę pozycji Pani Austen. Co mogę dodać? Myślę, że stwierdzenie, iż książka otrzymuje 11/10 pięknie zakończy tą recenzję.

"Co do uczuć Elżbiety mieli jeszcze pewne wątpliwości, lecz jasne było, że młody człowiek jest całkowicie pod jej urokiem."


STYCZNIOWY WRAP UP I TBR NA LUTY

15 | dodaj
Mamy ostatni dzień stycznia, więc przychodzę do was z moim Wrap Upem. Będzie to krótki post, więc liczę, że wy też na dole podacie mi swoje linki do posta lub po prostu wymienicie pozycje, które przeczytaliście.

Na początku stycznia przeczytałam po raz kolejny "Harry Potter i Książę Półkrwi", co za tym idzie zaraz po nim wzięłam się za "Harry Potter i Insygnia Śmierci". Miałam w grudniu okres kiedy powróciłam do Hogwartu, a w styczniu skończyłam po raz n-ty tą serię.
Następnie przeczytałam "Fangirl" Rainbow Rowell < odsyłam do recenzji. Książka o każdej z nas, cudowana, lekka i poszyta haftem nastoletniej miłości.
Kolejna pozycja, po którą sięgnęłam było to "Onyks" Jennifer L. Armentrout. < tu znowu zapraszam do recenzji.
Potem dokończyłam "Paper Towns" Johna Greena. Książka nie spodobała mi się, była nudna i mało się w niej działo.
Dziś skończyłam kolejną powieść, której recenzję niedługo zamieszczę, a mówię tu o "Dumie i uprzedzeniu" Jane Austen. Nie chcę nic pisać dopóki nie pojawi się recenzja, ale powiem tylko jedno: dzieło. 

Teraz mój TBR. W tym miesiącu mam za zadanie przeczytać książkę:
na której podstawie powstał film
Macie jakiś pomysł co do tego wyzwania? Jeśli tak napiszcie mi w komentarzu, ponieważ w tym momencie żadna nie przychodzi mi do głowy. 

[8] Recenzja "Papierowych Miast" Johna Greena

39 | dodaj
Tytuł oryginalny: "Paper Towns"

Autor: John Green

Wydawca: Bukowy Las

Data premiery: 2013-06-05

Ilość stron: 400

Tłumaczenie: Renata Biniek



Czy czytaliście kiedyś książkę od której internet huczał, blogerowie się zachwycali, stworzono film na jej podstawie, a Wam nie przypadła do gustu? Wręcz była przeciętna i nic nowego nie wnosząca? Jeśli tak to chciałabym Was zapoznać z moim przypadkiem, którym jest książka "Paper Towns" Johna Greena. Chciałabym aby reszta internetu nie zjadła mnie za tą opinię, wyrażam tutaj tylko swoje zdanie i nie nakazuję nikomu podzielania mojej opinii. Zacznijmy od tego, że czytałam tę książkę po angielsku mimo, że czytałam ją wolniej niż resztę książek nie potrafiłam się wczuć w historię i utożsamić, zjednoczyć z bohaterem co jest dla mnie bardzo, bardzo ważne.

Quentin Jacobsen od dzieciństwa jest zakochany w swojej sąsiadce Margo Roth Spiegelman. Buntownicza i niezależna dziewczyna zapełnia cały jego umysł. Kiedy byli dziećmi, podczas zabawy znaleźli na swojej drodze martwego mężczyznę. Q miał trudności z otrząśnięciem się z szoku po tym widoku, lecz dla Margo była to wspaniała przygoda. Po wielu latach, adorowania Margo z odległości, pewnego dnia dziewczyna wchodzi do swojego sąsiada przez okno i jakby to była najnormalniejsza rzecz w życiu proponuje mu wyprawę, która trochę odmieni jego życie. Bohaterka zamierza zemścić się na osobach, których uznawała za przyjaciół, chce im pokazać, że z Margo Roth Spiegelman nie można zadzierać. Dzień po cudownym wyskoku dziewczyna znika. Q zamierza ją odnaleźć, a pomocy udzielają mu dwaj najlepsi przyjaciele, czyli Ben i Radar.

Zacznijmy od tego jak bardzo główny bohater mnie irytował. Quentin Jacobsen był postacią bezbarwną i mało intrygującą. Ściśle trzymający się zasad chłopak był po prostu nudny. Podczas wyprawy z Q nadal zachowywał się sztywno. W książkach szukam błyskotliwych i ciekawych postaci. Q niestety taki nie był. Akcja stawała się trochę żywsza kiedy pojawiał się Bloody Ben (wersja ang.). Jego postać była głupkowata, ale raz nawet uśmiechnęłam się dzięki niemu. Radar zaś był typowym nerdem. Komputerowiec jednak miał ciekawą tajemnicę skrywaną w domu, która mimo, że była dziwna dodawała uroku tej nudnej historii. Akcja ciągnie się naprawdę bardzo powoli. Musiałam po kilka razy odkładać tę książkę kiedy w końcu udało mi się ją przeczytać. Dopiero co to zrobiłam, a już wiele wątków wypadło mi z głowy. Mamy tu zawartą miłość, choć jest ona pokazany w sposób odległy. Q kocha wyobrażenie, które daje po sobie Margo, myślę, że on tak naprawdę, nigdy jej do końca nie znał, zresztą jak ona sama siebie.

Skoro jesteśmy przy słynnej Margo. Była jedyną postacią, którą polubiłam. Żywa, szukająca wrażeń, szukająca można powiedzieć własnego "ja". Jest ona przykładem każdego z nas. Jednak nie każdy ma tyle odwagi by wyjść ze swojej bezpiecznej strefy i poszukać lub niektórzy już to znaleźli lub wiedzą, że to co dla nich najważniejsze jest w domu. Była postacią, która wiele wprowadzała do lektury, jednak czasami jej egoizm i zbytnia pewność siebie mnie denerwowały.


Kończąc chcę powiedzieć, że nie jest to do końca zła historia i rozumiem, że większości się podoba. Nie jestem pewna, lecz to może przez styl lub bohaterów lub tak wolne rozwiązywanie akcji było przyczyną mojej niechęci.

Książka dostaje 5/10 co nie jest bardzo słabą oceną, ponieważ zamierzałam dać jej 3, ale końcówka mnie trochę zaskoczyła, więc podwyższyłam ją.


“That's always seemed so ridiculous to me, that people want to be around someone because they're pretty. It's like picking your breakfeast cereals based on color instead of taste.”

[7] Recenzja "Onyksu" Jennifer L. Armentrout

21 | dodaj


Tytuł oryginalny: "Onyx" 

Autor: Jennifer L. Armentrout

Wydawca: Filia

Data premiery: 2014-09-17

Ilość stron: 520

Tłumaczenie: Sylwia Chojnacka 



Recenzja zawiera spojlery, więc jeśli chcesz ich uniknąć lepiej nie czytaj mojej opinii. 

Opinia obiektywna:
Kat po walce z Arumianami wcale nie czuje, że to koniec. Boi się, że Departament Obrony zacznie coś podejrzewać. Boi się nie tylko o Daemona, ale też o Dee i resztę zaprzyjaźnionych Luksjan. Nie chce aby DOD dowiedzieli się o ich zdolnościach, lub... co gorsza o dziwnej więzi wytworzonej pomiędzy Daemonem, a nią. Daemon, ten chłopak zranił ją, ale znała swoje uczucia, tylko czemu nie chciała tego przyznać? Ona nadal szuka tej miłości jaką mieli jej rodzice. Nie wierzy by ten arogancki chłopak potrafił okazać większe uczucia od napalonego psa. Czy musi go kochać tylko za sprawą tajemniczej więzi? I jeszcze ten nowy chłopak... Blake. Daemon mu nie ufa, ale on wie co się stało i oferuje pomoc. Kat wie, że musi to zrobić, nie chce aby Daemonowi coś się stało. Lecz to wymaga kłamstwa. Ale czy jest to dobre wyjście? Dodatkowo zobaczyła kogoś i coś czego nie miała prawa zobaczyć. Musi powiedzieć chłopakowi, ale to może go też załamać. Nie ufaj nikomu.

Opinia subiektywna:
Daemon, Daemon i jeszcze raz Daemon. Tak, chyba każda czytelniczka serii Lux jest zakochana w tym narcystycznym dupku. Po drugiej części możemy spodziewać się więcej przepychanek słownych głównych bohaterów, więcej intryg, więcej przemocy, więcej zdrad oraz więcej Daemona. Nie mogłam uwierzyć, że w tym jednym tomie tyle mogło się dziać! Tyle akcji i humoru jednocześnie. "Obsydian" czytałam w wakacje, więc trochę zapomniałam co się działo, ale szybko weszłam w wartką akcję. "Onyks" to tom, przy którym płakałam i śmiałam się jednocześnie. Są momenty kiedy chciałam udusić autorkę za to co zrobiła, ale jestem też pełna podziwu za stworzenie tak wspaniałego bohatera jak Daemon. Ciągle nie mogę przestać o nim mówić! Można powiedzieć, że w tym tomie miłość dwójki głównych bohaterów zaczyna dojrzewać. Oni przecież jawnie się kochają. Tu nie chodzi już o tę przeklętą więź, ale o najprawdziwsze uczucie. Rozumiem Kat, nie ufa mu za to co jej zrobił i jak w stosunku do niej postąpił, jednak powinna mu przynajmniej zaufać. Blake podobał mi się pod tym względem, że to był dobry sposób na pokazanie zazdrości Daemona. Och, jak cudownie się czytało jak nasz cud-chłopak wymieniał różne bolesne sposoby uśmiercania oraz jak czytałam kiedy jego oczy błyszczały z nienawiści, a zęby zaciskały się ze złości. To było jak balsam na serce i cicha satysfakcja, którą dzieliłam z Kat. Osobiście bardzo chcę przeczytać kolejny tom, lecz mam masę innych książek do nadgonienia i mały zapas pieniędzy po świętach, więc kolejna część musi niestety poczekać. :(

Główna bohaterka:
Katy jak zwykle skradła moje serce swoim blogowaniem i czytaniem. Jest taka... jak ja? No nie wiem może oprócz tego, że do niej przystawia się kosmiczny przystojniak. Dziewczyna jest uparta i odważana,  za co ją podziwiam. Chce pomóc, ponieważ nie chce aby inni walczyli za nią, a ona żeby musiała się chować za czyimiś plecami. Nie o to jej chodzi, chce ona stanąć obok Dee i Daemona jak równy z równym. Ma ciężki charakter, ale cieszę się, że nie pozwala Deamonowi dostać się do siebie tak od razu, po prostu, bo on tego chce, pokazuje to, że nie jest łatwa. Jak pisałam w poprzedniej recenzji książki pani Armentout liczyłam, iż nie straci mojego zaufania i nie straciła z czego bardzo się cieszę.

Oprawa wizualna:
I tu książka dostaje minus jeden za okładkę. Osobiście uważam, że jest beznadziejna. Po pierwsze Daemon tak wcale nie wygląda, a Kat nie jest modelką tylko zwykłą dziewczyną, która sięga Daemonowi do ramienia. Fajny jest motyw galaktyki, ale okładka z przodu nie robi szału. Mimo wszystko oprawa graficzna jest bardzo ważna. Gdy ksiązka jest fajnie przedstawiona wizualnie, przyciąga oko, przyciągnie czytelnika tylko po to, aby ją potrzymał i przeczytał opis z tyłu niej. Wszyscy to wiemy, a jednak nadal popełniane są te same błędy!

Podsumowanie:
Ocena: 9/10 < 3


-Ciasteczko?
-Jasne.
-Chodź i weź.
Daemon umieścił połowę ciastka między tymi pełnymi, stworzonymi do pocałunków ustami. (...) Daemon chwycił ciasteczko. W jego oczach był błysk, jakby właśnie wygrał jakąś bitwę.

-Czas minął, Kotek. 
Created by Agata for WioskaSzablonów. Technologia blogger.