[15] Recenzja "Musimy coś zmienić" Sandy Hall

28 | dodaj



Tytuł oryginalny: "A Little Something Different"
Autor: Sandy Hall
Wydawca: Pascal
Data premiery: 2015-05-13
Ilość stron: 304
Tłumaczenie:Małgorzata Rymsza 




"Siadając pod drzewem oddychasz z ulgą. Dziś wysoko na niebie zawieszone słońce pali twoją bladą skórę niemiłosiernie. Oddychając powoli starasz nacieszyć się chłodnym cieniem. Zamykasz oczy, lecz kiedy je otwierasz nad tobą pochyla się ciemnowłosa dziewczyna w okularach, chyba z twojej klasy. Siadając obok ciebie szczerzy się jak głupi do sera. "I czym tu się tak cieszyć?" Myślisz sobie... Słońce praży, środek tygodnia, a ty masz do nadrobienia długi referat. Robisz kwaśną, licząc, że odstraszysz towarzyszkę, jednak ona nie zrażona nadal uśmiecha się jakby właśnie odkryli lek na raka. Kiedy zaczyna otwierać usta zdajesz sobie sprawę, że nie znasz jej imienia...
- Hej! - ma dość niski głos jak na dziewczynę i w ogóle niemelodyjny, raczej ciężki, ale urokliwy na swój sposób. Jej buzia ma kształt okręgu, więc teraz wygląda jak uśmiechnięty księżyc. Mimo woli czujesz się rozbawiona.
- Hej... - starasz się przypomnieć jej imię, ale na razie wiesz tylko jak nazywa się nauczyciel od historii starożytnej, który już zdążył zadać dwie prace pisemne w jeden tydzień.
- Jestem Natalia - odpowiada dziewczyna, po czym wskazuje na coś palcem - Widzisz? Co o nich myślisz?
Pokazała dwójkę pierwszaków. Dziewczynę i chłopaka. Ona zarumieniona założyła ręce na piersi, on zresztą nie pozostawał jej dłużny, cały czerwony przystępował z nogi na nogę. Pewnie jakiś kryzys w związku.
- Ciekawa para, długo są razem? - pytasz mimo wszystko zaciekawiona, ponieważ wyglądają jakby znali się od urodzenia. Przystępują do siebie w tym samym czasie, delikatnie muskają się dłońmi podczas rozmowy, może się kłócą, może nie, ale na pewno znają się długo.
- Właśnie o to chodzi, że nie. Znają się zaledwie kilka dni - gwałtownie odwracasz głowę zdezorientowana, a twoja koleżanka mówi dalej - Słuchaj..."

Mówiła, że lubi sobie wyobrażać, że jej studenci są bohaterami powieści, i wymyślać jakąś historię z ich udziałem w czasie prowadzenia zajęć. Ja idę o krok dalej i tworzę romans.

Pewnego razu dwójka młodych studentów nieoczekiwanie wpada na siebie. Okazuje się, że chodzą na jedne te same zajęcia. Okazuje się również, że kochają tę samą muzykę. Uwielbiają to samo jedzenie i świetnie się rozumieją w swoim towarzystwie. Lea i Gabe, pomyśleć - para doskonała. Nie do końca, są obydwoje uroczy, ale niezwykle nieśmiali. Boją się nawiązać bliższą relację, trochę się wstydzą i na pewno żadne z nich nie zamierza wychodzić z inicjatywą. Zaczyna się robić trochę bardziej skomplikowanie kiedy okazuje się, że Gabe ma sekret. Historia o miłości napisana z punktu widzenia Maribel, współlokatorki Lei, nieciekawego kolegi z klasy, kierowcy autobusu, kelnerki, a nawet ławki przy szkole! Co ich wszystkich łączy? Lea i Gabe, tak naprawdę każdy z nich kibicuje im, niektórzy po cichu inni robią niewinne dywersje, jak usadzenie przy jednym stoliku. Każda z tych 14 osób uważa, że są oni stworzeni dla siebie nawzajem. Dlaczego więc zauważają to wszyscy dookoła oprócz nich samych?

Przypominamy drzewo i rower. Dorastałem z nieśmiałością, a ona wrosła we mnie i stała się częścią mnie.

Powieść sama w sobie nie była ani bardzo zła ani bardzo dobra. Była lekka i przewidywalna oraz niesamowicie słodka. Bardzo podobały mi się wątki z perspektywy różnych postaci, jedynie nie głównych bohaterów. Ciekawie było spojrzeć na dwójkę ludzi, którzy bez łądu i składu to przybliżają to oddalają się od siebie, jednak coś między nimi jest. Ksiązka idealna na nudny, deszczowy wieczór kiedy jedyne o czym marzymy to niezobowiązująca lektura i ciepłe kakao. Nie jest to romans, ale przyjemna młodzieżówka nie wymagająca zbytniej pracy umysłu, przez co świetnie się ją czyta po pracowitym dniu lub kiedy nie ma się pojęcia

po co sięgnąć. Mimo swojej przewidywalności miała urok, który ujawniał się w rozdziałach kiedy to wypowiadała się Wiewiórka. Nie powiem ciekawa koncepcja.
Przyznaję jej 5/10 i nie ma być to zła ocena, książka była dobra.

Dziś się troszkę rozpisałam na początku, więc jeśli komuś to przeszkadza to niech napisze, że woli zwykłe recenzje. Po prostu chciałam wyjść z własną inicjatywą. :) 

[14] Recenzja "Linii Serc" Rainbow Rowell

29 | dodaj



Tytuł oryginalny: "Landline" 
Autor: Rainbow Rowell 
Wydawnictwo: Otwarte
Data premiery: 2016-02-03
Ilość stron: 378
Tłumaczenie: Martyna Tomczak





"Wchodzisz do pokoju, a na biurku leży mały, żółty telefon. Ze zdziwienia unosisz brwi. Nie masz takiej komórki i nie wiesz skąd się tu wzięła. Stawiasz małe kroki i ostrożnie, jakby był z porcelany bierzesz telefon do ręki. Nieomal umierasz ze strachu kiedy zaczyna dzwonić. Patrzysz na wyświetlacz. Numer nieznany. Wciskasz zielony guzik i przykładasz do ucha. -Halo? - pytasz delikatnie. -Hej! To ja, Natalia z bloga Addicted to books! Słuchaj muszę Ci opowiedzieć o niezwykłej książce Rainbow Rowell, "Linii Serc" -Co?... Skąd?... Jak?... - zdezorientowany/a nie potrafisz złożyć jednego zdania. -Nieważne! Posłuchaj..."

Georgie McCool jest scenarzystką komedii, razem ze swoim najlepszym przyjacielem piszą całe masy śmiesznych tekstów aby wstawić je do "Stawiam na Jeffa". Jednak główna bohaterka od zawsze marzy o swojej własnej komedii, jej i Setha. Okazuje się, że zainteresowali jednego producenta i muszą napisać początkowe odcinki. Niestety będzie się to równało z ominięciem Bożego Narodzenia. Georgie jednak nie jest samotna, ma męża i dwójkę dzieci. Dlaczego więc decyduje się na brak tak ważnych świąt? Jej małżeństwo chyli się ku rozpadowi, a ona znajduje dziwny, żółty telefon, który zabiera ją do przeszłości. Do jej męża z przeszłości. Czy zechce zmienić przyszłość? Czy uda jej się dostrzec jakie wartości powinny być na szczycie?

Nie powinnaś nikogo skłaniać, żeby cię polubił, Georgie. Powinnaś chcieć być z kimś, kto cię lubi bezwarunkowo.

 Jest to moje drugie spotkanie z powieściami Rainbow Rowell. Po przeczytaniu "Fangirl" byłam zachwycona. Może nie była to książka trudna lub refleksyjna, skłaniająca do głębszych rozważań, ale była lekka, przyjemna i na pewno do niej wrócę. "Linia Serc" miała być powieścią skierowaną do dorosłych. Jednak ja mimo swojego wieku, zrozumiałam przekaz tej lektury. Fabuła była oryginalna i życiowa. Pokazywała jak w prawdziwym życiu ludzie potrafią odciąć się od swoich rodzin, bo na pierwszym miejscu stawiają pracę. Czasami ludzki egoizm całkowicie przysłania nam prawdziwy obraz rzeczywistości. Rozumiem, to było jej marzenie. Mimo to, nie powinna tego robić. Dla mnie jest to zachowanie całkowicie niezrozumiałe i niepojęte. Przez całą książkę możemy zobaczyć jak główna bohaterka "ściąga klapki z oczu". Nie zmienia się, lecz zaczyna dostrzegać rzeczy, o których zapomniała. Książka prawdziwa z miłością, która przeżyła wiele lat. Jednak czy to wystarczy?
Ocenę otrzymuje 8/10.


Neal był jej domem. Jej opoką. I jej źródłem energii. Przy nim łapała równowagę i każdego dnia zaczynała na nowo. Był jedynym człowiekiem, który znał ją na wylot.

Podabał Wam się taki inny wstęp? Chciałam dodać coś od siebie nowego i oryginalnego. Zastanawiam się czy nie zawsze zaczynać tak recenzję.


[13] Recenzja "Paniki" Lauren Oliver

23 | dodaj



Tytuł oryginalny: "Panic"
Autor: Lauren Oliver
Wydawca: Otwarte (MoonDrive)
Data premiery: 2016-02-03
Ilość stron: 358
Tłumaczenie:  Monika Bukowska



Trochę zwlekałam z napisaniem tej recenzji, ale nie można tego robić wiecznie, więc zapraszam. Przedstawiam wam moją opinię o "Panice" Lauren Oliver.
Heather Nill to nastoletnia dziewczyna, która za głupotę uważa wzięcie udziału w grze Panika. Jest to rywalizacja między osobami z ostatnich klas, którzy walczą o nagrodę w wysokości dużej sumy pieniędzy. Muszą odgrodzić się od swoich najskrytszych leków, zabezpieczyć przed swoim najgłębszym strachem. Jest to coś w rodzaju testu. Testu, który ma zrodzić w tobie panikę. Nikt nie wie kim są sędziowie, nikt nie wie nawet kto stworzył tą grę. Wiemy tylko tyle, że do wygrania jest wielka kasa. Po co dopytywać, po co szukać prawdy skoro dla wszystkich najważniejsze są pieniądze. Heather, jako wielka przeciwniczka Paniki nigdy nie chciała brać w niej udziału. Do samego jej rozpoczęcia. Wtedy jej "idealny" świat się zburzył. Wyobraźcie sobie długi związek z chłopakiem, wyobraźcie sobie, że jest on osobą, z którą wyobrażacie spędzić życie, wyobraźcie sobie, że w tym dniu, w którym dowiadujecie się o jego zdradzie mieliście wyznać mu miłość. Puf. Czar prysł. Heather skacze z klifu. To jest pierwsze zadanie Paniki. Zrobiła to pod wpływem impulsu, ale teraz nie może się wycofać. Musi wygrać. 

O to właśnie chodzi w zaufaniu (...) Nigdy nie masz pewności.

Powiem szczerze, że trochę się zawiodłam liczyłam na to, że pani Oliver zaskoczy mnie czymś. Tak jak na przykład było w całej serii "Delirium". Uwielbiam styl pisania Lauren. Czuć, że ma ona lekkie pióro, że pisze z przyjemności. Chyba tylko to zmusiło mnie do tak szybkiego przeczytania tej powieści. Fabuła książki była nudna. Jednak nie chodzi mi o samą treść, a sposób jej przedstawienia. Nie chcę tutaj sama siebie negować, dopiero co powiedziałam, że pani Oliver ma cudowny styl. Ale! Ale go nie wykorzystała, do końca. Nie wykorzystała całości swojego talentu, bo wiem, że mogłoby by być to lepsze. Pamiętam Delirium. Nawet moja mama zachwycała się ową serią. Myślałam, że będzie się coś działo w taki sposób, że poczuje jak mrozi mi się krew w żyłach, że nie będę potrafiła oderwać. Niestety.
Dopiero pod koniec książki chciałam bardziej się w nią wgryźć. Nie mogę jednak powiedzieć, że powieść nie podobała mi się w ogóle. Pokazywała nam pewne wartości. Takie, które w moim mniemaniu są ważniejsze niż miłość ( ta szczenięca ). Dla mnie w największym stopniu rodzina stoi na pierwszym miejscu. I w książce możemy zobaczyć siostrzaną miłość. Heather dla swojej młodszej podopiecznej chce wygrać. Jest zdolna skoczyć dla niej w ogień. Sama mam siostrę i nie wyobrażam sobie mieć takich problemów jak główna bohaterka. Wiem, że na świecie dzieją się różne, straszne rzeczy, jednak jak ogólnie wiadomo ten starszy zwykle ma gorzej, to on jest potencjalnym opiekunem młodszego rodzeństwa. Niestety nie wszystkich stać na takie poświęcenie. Na końcu muszę przyznać, że główna bohaterka nie była, aż taka zła. Nie miałam momentów kiedy myślałam, że zaraz rzucę w ścianę tą książką. Była... prawdziwa? Była zwyczajną dziewczyną, która doznała zbyt wiele cierpienia. 

Ale owady w zasadzie lubił, uważał je za fascynujące. W jakimś sensie były podobne do ludzi - głupie i czasami bezwzględne, kiedy zaślepiał je egoizm.

Oprócz Heather, narrację na przemian z nią prowadził Dodge. On za to irytował mnie najbardziej. W jego umyśle była zagnieżdżona jedynie chęć zemsty, dodatkowo czytając jego myśli miałam wrażenie, że jest pustym i płytkim dzieciakiem. Kiedy patrzył na Heather zwykle myślał "kurde nie zauważyłem wcześniej, że jest taka ładna", sama taka myśl nie jest zła, jednak on ją powtarzał przynajmniej kilkanaście razy w jednej połowie książki. Dziewczyny mogą też być odważne, inteligentne lub aroganckie! Mogą być nieśmiałe, narcystyczne i podłe! Nie tylko wygląd zewnętrzny się liczy. 

Podsumowując powieść pani Oliver jest warta przeczytania, mimo to "szału nie było". Nie jest to też lekka lekturka, bo porusza trudny temat rodzinny, z którym wiele tysięcy dzieci na świecie musi sobie radzić samemu. Książka lekko refleksyjna z nutką miłości, oparta w świecie gdzie ludzie nie widzą swojej przyszłości.  Ocena to 6,5/10

It's okay to be scared, Heather.

[1] Recenzja "Zwierzogrodu"

27 | dodaj




Tytuł oryginalny: Zootropolis
Reżyseria: Byron Howard, Rich Moore
Scenariusz: Jared Bush, Phil Johnston
Gatunek: Animacja, Komedia, Przygodowy
Produkcja: USA
Data premiery: 2016-02-19





Chciałam wprowadzić coś nowego, innego, czegoś czego u mnie jeszcze nie było. Zapraszam na pierwszą na tym blogu recenzję filmową!

"Zwierzogród" to bajka animowana, która swoją premierę miała 19 lutego 2016 roku. Ta można powiedzieć "dziecięca" bajeczka wywarła na mnie takie wrażenie, że od razu postanowiłam, iż muszę napisać jej recenzję. Czy nie mówi się, że w tym pokoleniu nasze oczy producenci filmowi próbują zamydlić głupimi i nic nie wnoszącymi wytworami kina. Trzeba jednak obalać ten stereotyp. Wiemy przecież, że to nie prawda. "Król lew" lub "Gdzie jest Nemo" to bajki ponadczasowe i pełne przesłań, jednak czy "Kraina Lodu" lub "Wielka Szóstka" to tylko beznadziejne produkcje? Nie, tak naprawdę jest wiele filmów tak złych i okropnych i w tych czasach i kilka lat temu. "Zwierzogród" należy do kategorii "bajka z przesłaniem". Ja tu tak gadu gadu, ale o czy właściwie jest ten film? Okej włączamy wyobraźnię i do dzieła!

"Albo współpraca albo za kratki."

Mamy miasto, mamy mnóstwo dzielnic, ulic i osiedli. Mamy dookoła wsie i mniejsze miejscowości. Ale zostańmy na chwilę przy tym największym mieście. Podlećmy bliżej i głębiej, jeszcze trochę, idealnie. Stoimy na rogu "Deszczowej" i "Ulewnej". Wszystko wydaję się normalne. Drzewa, skoszone trawniki, sklepy z artykułami spożywczymi, ale zaraz kto to? Tak, to Gazela, nowa ekspedientka. Koło ciebie przechodzi Żyrafa, a ty zadzierając głowę wpadasz z impetem na Hipopotama. Witamy w Zwierzogrodzie w miejscu gdzie każdy może być kim chce. To tu mieszka nasza główna bohaterka. Judy Hopps, ojej przepraszam funkcjonariuszka Hopps. Judy jest policjantką, oraz pierwszym w historii królikiem zatrudnionym na komisariacie. Dostała pewne zlecenie, żeby je wykonać musi zasięgnąć pomocy u Nicka, lisa. Kurde, coś tu nie gra... lis pomagający królikowi? Niemożliwe? Trzymajcie się bo jedziemy kilka milionów lat wstecz. Świat zwierząt był podzielony na drapieżniki i ich ofiary. Jednak pani Ewolucja miała inne plany i pogodziła oba te światy. Teraz każdy z nich ma u drugiego przyjaciela. Wracając do naszego królika, co Judy odkryje i czy przyniesie to korzyść czy szkodę? Czy warto podążać za tym czego naprawdę chcemy?  

"Zaraz czy to... leniwce...?"

Zakochałam się w tej bajce, jest na ten moment moją ulubioną i nie zamierzam tego zmieniać. Nasza główna bohaterka od dziecka marzyła o pracy policjantki, ale tak naprawdę nikt w nią nie wierzył. Była przecież tylko głupim królikiem. Jej rodzice woleli aby się nie wychylala i została z nimi na farmie, aby hodowała i sprzedawała marchewki... Jednak Judy mimo wszystko nigdy się poddała. Nie pozwoliła się stłamsić i odwieść od swojego pomysłu.
 Miała marzenie, cel, za którym podążała, bo chciała udowodnić innym, że nie ważne jest pochodzenie, status materialny czy wielkość. Chciała odmienić świat. Jej opowieść ma nam pokazać jak ważne jest podążanie za własnymi ambicjami i marzeniami, że nie powinniśmy brać do siebie demotywujących komentarzy innych, ponieważ to my jesteśmy kowalami własnego losu i możemy na niego wpłynąć jak nam się podoba. Pokazuje to, że możemy być na pozór bezbronni i słabi, ale to nie w wyglądzie tkwi siła, ale w psychice, mentalności i naszej moralności.


"Co, mój słodki króliczek jest zgorszony, tak?" 

Film ten był tak dobry, że nie zasługuje na inną ocenę niż 10/10. Komu polecam? "Zwierzogród"? Każdemu, ponieważ każdy znajdzie w tej bajce wartości, które mimo, iż tego nie chce zagnieżdżą się u niego i nie wyjdą. Dodatkowo ja mimo swojego wieku nadal czuję większy pociąg do bajek niżeli filmów z prawdziwymi aktorami.


Podobała Wam się pierwsza recenzja filmowa? Mam pomysł, chciałabym raz w miesiącu publikować recenzję najlepszego filmu jaki oglądnęłam w danym miesiącu. Co myślicie? :)

LUTOWY WRAP UP I TBR NA MARZEC

21 | dodaj
Dzisiaj ostatni dzień lutego, więc pokażę mój Lutowy Wrap Up oraz podam różne ważniejsze informacje, na które nie chcę marnować recenzyjnych postów. :)
Zacznijmy od takich podstawowych rzeczy czyli ilu mam czytelników, a ile wyświetleń itp.

Liczba czytelników od początku bloga: 76
Liczba komentarzy od początku bloga: 605
Liczba odwiedzin od początku bloga: 3 725

Także dziękuję za wszystkie szczere komentarze oraz obserwacje, a najbardziej dziękuję tym, którzy mimo, że mnie może nie obserwuję, ani nie komentują to chociaż rzeczywiście czytają to co dla Was piszę. <3 Dziękuję :) 



Teraz coś na co myślę, że wszyscy czekamy. Co takiego przeczytałam w lutym?

Na początku lutego wzięłam się za "Akademię Wampirów", ponieważ poleciła mi ją moja przyjaciółka. Książka była dobra jednak trochę przewidywalna. Kliknijcie w tytuł, a zabierze Was do recenzji. (Przy okazji, ta książka spełniła lutowy TBR, czyli książka, na której podstawie powstał film).
Następnie sięgnęłam po "Black Ice" Becci Fitzpatrick, którego niestety nie zrecenzowałam, a żałuję, bo była to książka zdumiewająca, doskonale przemyślana i zostawiająca po sobie ślad w postaci wielu pytań. Ta powieść była tak dobra, że miałam ochotę od razu sięgnąć po kolejną część, uzymsławiając sobei, że przecież kolejnej części nie ma. To był największy ból. 
Potem po pozostawionych pytaniach z pierwszego tomu chciałam zobaczyć co stanie się dalej z naszą Rose, więc przeczytałam "W Szponach Mrozu" Richelle Mead. Tej książki również nie zrecenzowałam i zupełnie nie mogę sobie przypomnieć dlaczego. W każdym razie była dużo lepsza od swojej poprzedniczki. 
I wreszcie, nieubłagalnie, wyczekiwany przez calutki rok "Szklany Miecz" dotarł do mnie abym mogła połknąć go jednym wdechem. Co to była za część! I mówi się, że kontynuacja (zwykle druga część) nie dorównuje pierwszej, tutaj jest zdecydowanie na odwrót! Czytamy, czytamy, czytamy!
Ostatnio wzięłam się za "Księcia i Gwardzistę", który był słaby i w ogóle nie wspominajmy o nim... 
Dopiero wczoraj ją skończyłam i zamierzam raczej napisać recenzję, czyli: "Panika" Lauren Oliver. Nie chcę nic zdradzać, jednak powiem, że troszkę się zawiodłam... :/

Nie jest źle! Myślałam, że będzie ich mniej. Przeczytałam tak samo jak w tamtym miesiącu 6 książek, a trzy z nich zrecenzowałam! 

Abyście mi jeszcze za szybko nie uciekli mam małe ogłoszenie założyłam Instagrama-> addictedtobooks9 [klik] oraz mam pytanie czy chcecie abym założyła snapchata książkowego i takiego o mnie? Bo na razie podałam Wam mojego prywatnego, ale jeśli jest większa chęć na takiego pod książki i pytania do mnie albo coś w tym stylu to piszcie :D 

No i mamy TBR. W miesiącu marcu muszę przeczytać książkę: 
w której główny bohater ma rude włosy!

Jakieś pomysły oprócz "Rywalek" i "Darów Anioła"? Piszcie mi, bo aktualnie nie wiem... 

+dodatkowe informacje:
Ostatnio pewna "rzecz" natchnęła mnie do napisania posta, którego zobaczycie jutro lub pojutrze. :) 
Coś nowego. 

[12] Recenzja "Księcia i Gwardzisty" Kiery Cass

17 | dodaj


Tytuł oryginalny: "The Prince and The Guard"
Autor: Kiera Cass
Wydawca: Jaguar
Data premiery: 2014-11-05
Ilość stron: 220
Tłumaczenie: Małgorzata Kaczorowska





Będzie to raczej krótka recenzja, zresztą jak sama książka. Na blogu na pewno dodawałam już moje przemyślenia co do "Następczyni" Kiery Cass [klik], ale teraz pod lupę wejdzie nowelka "Książę i Gwardzista" wydana jeśli się nie mylę po drugim tomie czyli "Elicie", tak mi się wydaje ze względu na fabułę i tym podobne.

Liczyłam chyba na zbyt wiele, zresztą jak wszyscy. Miałam nadzieję, że dowiem się czegoś o Aspenie przed przyjazdem do pałacu albo o Maxonie coś więcej o jego życiu rodzinnym, czy Daphne. Dostałam niestety tę samą opowieść tylko ze strony dwóch zakochanych po uszy mężczyzn... Czy dowiedziałam się czegoś nowego? Nie, jedynie co to odświeżyłam dwie części Selekcji w szybkim tempie. Nie powiem, bo czytało się miło, jednak to nie było to czego szukałam. Może coś więcej jednak o fabule.

Książę, przyszły król, następca tronu... po prostu Maxon. Inteligentny, nieco ironiczny oraz dużo bardziej podobny do matki chłopiec. Krytykowany przez ojca na każdym kroku nasz młody mężczyzna staje przed wyzwaniem. Znaleźć ukochaną swojego serca... lub po prostu dziewczynę, która usiądzie obok niego na tronie. Eliminacje są dla wielu dziewcząt spełnieniem najskrytszych marzeń i pragnień, nie tylko co do samej osoby Maxona, ale jak i do jego korony. Dwójki, trójki, czwórki, sporadycznie piątki i nigdy niżej walczą o jego serce. Pewnego dnia dzień przed poznaniem wszystkich panien książę spotyka jedną z nich szarpiącą się z gwardzistami. Nie wie tylko tego, że to ta piątka wywróci jego świat do góry nogami.
 
Szóstka, robotnik, potem dwójka gwardzista... po prostu Aspen. Biedny, lecz z wielkim sercem chłopak zostaje gwardzistą, aby pomóc swojej rodzinie. Ma też inny cel... Kiedyś pozwolił jej odejść, teraz na to nie pozwoli. Ami jest jego największą miłością, ale okazuje się faworytką. Czy zdoła zatrzymać ją dla siebie...

Nie mam za dużo do wypowiadania się, ponieważ nie dość, że książeczka krótka to jeszcze nic nie wnosząca. Mogłam prześledzić w zawrotnym tempie myśli Maxona z pierwszej części oraz Aspena z drugiej. Bardzo się zawiodłam, ponieważ uwielbiam serię "Selekcja", a tu otrzymałam to samo tylko z innej perspektywy. Nie mam już co więcej o tym opowiadać, jedynie to: jeśli nie macie co robić w bardzo nudny wieczór, macie tą książką pod ręką to możecie przeczytać. Chociaż nie wiem czy nie lepiej byłoby po prostu iść spać. Jedyne co podobało mi się w tej książce to na końcu kilka ciekawostek np. wszystkie imiona i nazwiska dziewcząt, które dostały się na Eliminacje.


Ocena to 4/10 i nie dam więcej. 

Wiemy, że jesteś silny, ale przyjęcie pomocy też na swój sposób wymaga siły.

Podoba Wam się szablon? Za niego dziękuję Wiosce Szablonów [klik]  oraz mojemu koledze, bez którego zdolności informatycznych nie umiałabym nawet odpalić komputera. :)

[11] Recenzja "Szklanego Miecza" Victorii Aveyard

40 | dodaj

Tytuł oryginalny: "Glass Sword"

Autor: Victoria Aveyard

Wydawca: Otwarte (MoonDrive)

Data premiery: 2016-02-17

Ilość stron: 556

Tłumaczenie:  Adriana Sokołowska-Ostapko


Recenzja może zawierać spojlery z pierwszej części! 



 Tak w sumie to nie wiem nawet od czego zacząć. Nadal czuję wczorajszego kaca książkowego, ale stwierdziłam, że muszę napisać dla Was recenzję tej książki czyli "Szklanego Miecza" Victorii Aveyard. Jest to kontynuacja znanej pozycji tej autorki, która spotkała się z dużą popularnością, lecz nie zawsze pozytywną tzn. "Czerwona Królowa". Myślę, że każdy kojarzy tę powieść z amerykańskiego i polskiego booktuba, blogów czy bookstagramów. Niektórzy uważają ją za zlepek innych książek, co czasami rzeczywiście zauważałam, jednak mnie tak książka bardzo się podoba.

Cierpliwość często przynosi szybsze efekty niż pochopne działanie.

 Fabuła tej części skupia się w wielu miejscach, ponieważ nasi bohaterowie ciągle podróżują. Kiedy Mare i Cal zostają uratowani z miejsca gdzie miała odbyć się ich egzekucja muszą szybko znaleźć się w innym miejscu, aby Maven ich nie dopadł. Wielkim szokiem dla Mare jest to, że okazuje się, że jej brat żyje, a co lepsze jest taki sam jak ona. Jest Nowym jak ich określiła Farley, mimo, że nie potrafi miotać błyskawicami to ma pewne umiejętności Zwinnych, jest szybki, nawet bardzo, a dokładniej jest teleporterem. Lepszy i silniejszy od Czerwonych i Srebrnych. Jednak główna bohaterka ma zadanie. Musi znaleźć resztę Nowych przed okrutnym królem, wyszkolić ich i obalić władcę. Czas ucieka, a Mare wie, że nie jest w stanie ocalić wszystkich. Czy podejmie dobry wybór?

 Więcej nie chcę zdradzić, ponieważ sama nie lubię spojlerów, a tutaj co bym nie powiedziała może obrócić się przeciwko. Sama fabuła książki była jak zwykle wciągająca, cały czas coś się działo, można powiedzieć, że nie mogłam złapać oddechu, dlatego co jakiś czas musiałam odkładać książkę na minutę, ochłonąć i wrócić do czytania. Czasami wydawało mi się, że za dobrze im idzie, że nie może przecież iść wszystko idealnie. W takich momentach klęłam sama na siebie, że kraczę. Jedną z wielu moich cech jest dogłębne przywiązywanie się do postaci. Szkoda tylko, że nie do głównych. Osobiście prawie zawsze (trzy wyjątki), wolę postacie drugoplanowe niż pierwszo. Dlatego na każdej książce moje serce jest krojone tępym nożem, takim aby zadać jak największy ból. Bo przecież po co uśmiercać główną bohaterkę jak można wszystkich dookoła niej? Nie mówię, że jej tego życzę, ale ludzie! Mam dość tego, że wolę bohaterów, którzy zawsze muszą umierać. To niesprawiedliwe! Co do głównych bohaterów. Zacznijmy od Mare. Wiem, że wiele osób jej nie lubi, ale ja nie podzielam ich zdania. Według mnie w tej części chociaż po części się rehabilituje. Nie jest ona moją ukochaną, ulubioną bohaterką, ale nie mam też nic do niej. Były momenty kiedy naprawdę mnie wkurzała, ale po części jestem w stanie jej to wybaczyć. Czułam jej emocje przez tą książkę i szczerze jej współczułam. Została tak jakby wybrana, zmuszona do objęcie przywództwa i uratowania wszystkich. Tak naprawdę nie miała wyboru, a ona każdemu Nowemu wybór dawała. Czułam jej poczucie winy kiedy musiała podejmować drastyczne decyzje, ponieważ taki był jej obowiązek, czasami trzeba było wybrać mniejsze zło, a wszyscy decyzję zrzucali na nią. Najgorsze było to, że szykanowali ją za to i obracali się przeciwko niej, mimo tego, że ona poświęcała dla nich nie jeden raz własne życie. Tak naprawdę ona wycierpiała najwięcej ze wszystkich, a inni nie radząc sobie z własnym gniewem wyładowywali go na niej. Było mi jej żal, a najgorsze jest to, że ludzie ciągle nie potrafią dostrzec tego, że to nie jej wina. Ona takiego życia sama nie wybrała, ona poświęciła swoje życie dla dobra innych, nie zawsze podejmowała dobre decyzje, ale nikt nie jest idealny. Zrozumcie to wszyscy. Zresztą kto chciałby czytać książkę, w której bohaterka podejmuje same dobre decyzje i w ogóle się nie myli? Taka powieść byłaby nudna i przewidywalna. Dlatego chciałabym stanąć tutaj w obronie Mare i powiedzieć, że mimo jej wielu wad to ona jest tu ofiarą.

Nawet jeśli jestem mieczem, to nie zostałam zrobiona ze stali, ale ze szkła, i czuję, że powoli zaczynam pękać.

 Okej, trochę się o niej rozpisałam, ponieważ drażnią mnie niektórzy ludzie piszący, że jest głupia, bo uciekla od Mavena blablabla... Jak dla mnie to żaden argument. Skoro jesteśmy przy Mavenie to nie było go tak dużo w tej książce jak w poprzedniej, mimo to pojawiał się. Nawet nie sporadycznie. Co do jego postaci to wiem, że ma szerokie grono wielbicielek. Jak sama Mare powiedziała w książce "nikt nie rodzi się zły" i tak samo było z nim. Tak naprawdę był on pod stałym okiem matki i jej wolą, można powiedzieć, że poruszała nim jak marionetką. Maven, który kochał ją bezgranicznie jak każde dziecko swoją mamę, uważał jej każde słowo, czyn za święte. Więc to jaki się stał nie jest jego winą, a jego matki, która go na taką drogę sprowadziła. Gdyby nie jego natura to pewnie byłabym Team Maven, jednak tak naprawdę od początku byłam za Calem. Nie był on moją ulubioną postacią, mimo to uwielbiałam go z Mare. W książce irytował mnie czasami zwłaszcza wtedy gdy, mimo tego, że wiedział co Srebrni robili Czerwonym, jak wyrzynali ich jak świnie, chciał za wszelką cenę nie dopuścić do rozlewu jego krwi. Teraz chcę, żeby fanki Kilorna mnie nie zjadły, bo mam trochę o nim do powiedzenia. Kilorn, najlepszy przyjaciel Mare był osobą, która denerwowała mnie najbardziej z całej książki, już nawet Ptolemejusz czy Elara nie irytowali mnie tak bardzo jak on. Zawsze kiedy była scena z nim miałam wrażenie, że zatrzymał się ona na poziomie dwunastolatka. Czasami porywał się motyką na słońce i wiele razy nie rozumiałam jego infantylnego zachowania. Mimo to była scena kiedy zdobył moją sympatię i myślę, że ci co czytali wiedzą o co chodzi (nie chcę zamieszczać spojlerów).


 Najbardziej w książce zaskoczyła mnie końcówka, była zupełnie inna niż pierwszej części, była tak... sadystyczna? W każdym razie jeśli chodzi o mnie, bo czułam jakby autorka wpychała mi do ust cyjanek potasu. Jestem tak zdruzgotana tym, że kolejna część wyjdzie dopiero za rok, że mam ochotę pojechać tam i kazać pani Aveyard dać mi kolejną część lub chociaż powiedzieć co się zdarzy. Na koniec książka otrzymuje 9,5/10 i mimo jej wielu przeciwników ja zamierzam przeczytać kolejne części, ponieważ myślę, że warto.

Wystarczy kropla krwi, by wzniecić bunt.

Created by Agata for WioskaSzablonów. Technologia blogger.