[50] Recenzja "Harry'ego Pottera i Komnaty Tajemnic" J. K. Rowling (wydanie ilustrowane)

5 | dodaj
Tytuł oryginalny: "Harry Potter and the Chamber of Secrets”
Autor: J. K. Rowling
Ilustrował: Jim Kay
Wydawca: Media Rodzina
Data premiery: 2016-10-04
Ilość stron: 259
Tłumaczenie: Andrzej Polkowski





  Po zobaczeniu pierwszej części wprost nie mogłam się doczekać drugiej. Zaczęłam już nawet sięgać myślami dalej i zastanawiać się jak wydawnictwu uda się wykonać czwartą, a co dopiero piątą część. Jestem tego przeogromnie ciekawa, ponieważ jeszcze trzy pierwsze części są w miarę cienkie, jednak kiedy pójdziemy dalej książki są objętościowo trzy razy większe. Niestety znów poczta przychodząca do mnie z przesyłką zrobiła to zaraz przed moimi lekcjami, dlatego nacieszyłam się pozycją, dopiero po przyjściu do domu. Jestem pozytywnie zaskoczona tym co otrzymałam, ale więcej poniżej.



  Jak zwykle na początku przypomnę o czym jest druga część. Otóż mamy Harry’ego Pottera – Chłopca, Który Przeżył. Przeżył dwukrotnie, ponieważ już na pierwszym roku swojej edukacji znów zmierzył się z Voldemortem. Dzięki pomocy swoich przyjaciół oraz zachowaniu zimnej krwi i zdrowego rozsądku udało mu się uniemożliwić Czarnemu Panu powrót. Teraz Harry zaczyna drugi etap swojej nauki w Hogwarcie, nowe zagadki, tajemniczy dziedzic Slytherina - to tylko niektóre z wyzwań stojących przed młodym czarodziejem.















  Nie wiem jak określić całościową tę pozycję, ponieważ po angielsku powiedziałabym, że jest stunning, na język polski to słowo można przetłumaczyć jako oszałamiający, fantastyczny, choć według mnie te przymiotniki nie są dość mocne, aby określić wspaniałość wydania i ilustracji tej książki. Tym razem kiedy zdejmiemy obwolutę powieści ujrzymy przepięknego, maleńkiego Zgredka. Jest on tak uroczy, że momentalnie się zakochałam. Kiedy ją przeglądałam stwierdziłam jednoznacznie, że ta część podoba mi się bardziej od pierwszej. Oczywiście chodzi mi o ilustracje, zabawne jest to, że Komnata Tajemnic jest moją najmniej ulubioną częścią z całej serii. Najlepsze ilustracje postarałam się dodać na zdjęciach, a moją ulubioną została postać ducha z odciętą głową na koniu. Jestem bardzo zadowolona z tego, że postanowiono wydawać serię Harry’ego w ten sposób, oprócz tego, że jest to wspaniała gratka dla fanów, którzy mogą wzbogacić swoją biblioteczkę o te wspaniałe pozycje to zdecydowanie bardziej zachęci osoby, które Harry’ego Pottera jeszcze nie czytały. Dlatego, cóż mogę dodać? Polecam każdemu!
Ocena: 10/10

Dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina za danie mi możliwości przeczytania i podziwiania tej powieści! :)  


[49] Recenzja "Harry'ego Pottera i Kamienia Filozoficznego" J. K. Rowling (wydanie ilustrowane)

8 | dodaj
Tytuł oryginalny: "Harry Potter and the Philosopher’s Stone”
Autor: J. K. Rowling
Ilustrował: Jim Kay
Wydawca: Media Rodzina
Data premiery: 2015-10-07
Ilość stron: 248
Tłumaczenie: Andrzej Polkowski






  Kiedy przyszła do mnie paczka z tą cudowną książką, akurat zbierałam się do szkoły. Byłam już od początku, więc w dobrym humorze. Jedyne co mi przeszkadzało to fakt, że książkę będę mogła na spokojnie oglądnąć dopiero jak wrócę. Strasznie się niecierpliwiłam, ale było warto, ponieważ to co widziałam na zdjęciach nie dorównywało temu co zobaczyłam. 




  Jak wszyscy wiemy powieść sama w sobie opowiada o młodym chłopcu, Harrym Potterze, który dowiaduje się, że jego rodzice wcale nie zginęli w wypadku samochodowym, tak jak zapewniali go wujek i ciotka, a zostali zamordowani przez czarodzieja. Co więcej oni sami też władali magią, a mały Harry w dniu, w którym przeżył został najbardziej rozpoznawalnym chłopcem w świecie magii. Dostał list z Hogwartu i właśnie zamierza podjąć swój pierwszy rok nauki. Po drodze spotykał wiele przeciwności, które pokonywał wraz z dwojgiem swoich najlepszych przyjaciół. Postanowiłam napisać w skrócie o czym jest ta książka, pomimo, że pewnie wszyscy wiedzą to nigdy nic nie wiadomo.
















  Powieść sama w sobie jest cudowna i magiczna. Pełno w niej przygód, ciekawej i narastającej akcji oraz pokazana jest rola przyjaciół. Każdy kto sięga po serię Harry’ego wyciąga z niej coś dla siebie. Nieważne czy mówimy o siedmiolatce, czy o sześćdziesięcioletnim mężczyźnie. Książka jest też ponadczasowa i każde kolejne pokolenie powinno odnaleźć w niej wiele ważnych wartości. Nie ma sensu, żebym rozpisywała się o fabule i o tym czy mi się podobała, ponieważ jak wiecie ja uwielbiam Harry’ego Pottera. Teraz jednak chciałabym wam przekazać mój zachwyt nad tym przepięknym ilustrowanym wydaniem, które jest wspaniałą gratką dla każdego fana świata wykreowanego przez J. K. Rowling, ale i nie tylko. Książka składa się ze zjawiskowych ilustracji, które oddają tak bardzo charakter powieści, że zapiera dech w piersiach patrząc na nie. Zdjęcia, które zamieszczam należą do jednych z moich ulubionych stron w tej książce. Każde z nich ma w sobie coś wyjątkowego i jest świetnym odzwierciedleniem mojej wyobraźni. Ponieważ mimo, że w mojej pamięci mam narysowany obraz tego jak wygląda Dudley, Prawie Bezgłowy Nick czy Puszek to patrząc na te obrazki mam wrażenie, że wcale nie odbiegają od moich kreacji. Jedną z moich ulubionych rzeczy w tym wydaniu jest okładka po ściągnięciu obwoluty. Na środku okładki u góry strony znajduje mała Hedwiga. Jest to naprawdę uroczę. Jest to o tyle ciekawe, że kiedy któregoś dnia dostałam do ręki wydanie anglojęzyczne, po zdjęciu obwoluty była sama biel i nic na niej. Byłam trochę zawiedziona, ale to pokazało jak potrafimy być kreatywni. Zdecydowanie polecam tą książkę dla miłośników tej serii, ale także dla osób, które jeszcze może nie czytały Harry’ego, od razu uprzedzam, że w tym wydaniu będzie to podwójnie przyjemne.
Ocena: 10/10

Dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina za danie mi możliwości przeczytania i podziwiania tej powieści! :)  

POLSKI BOOK TAG

10 | dodaj

  Hej, dziś przychodzę do Was z tagiem. Ostatnio u mnie pojawiają się same recenzje, ale niestety jeszcze nie włączyłam się w tryb szkolny i nadążam z czytaniem głównie książek od wydawnictw do recenzji. Ten tag bardzo mi się spodobał stworzyła i jednocześnie nominowała mnie do niego Julka z bloga Bookblog, serdecznie zapraszam Was do niej. Bardzo dziękuję ci Julio i przepraszam, że tak późno, ale jak napisałam wyżej muszę się przerzucić na tryb szkolny. Bez przedłużania zapraszam do tagu. :)

1. Ulubiona polska książka.
Miałam nie lada problem, ponieważ czytam bardzo, bardzo mało polskiej literatury, a szkoda, bo okazuje się, że my Polacy pisać też umiemy. Jednak wiem, że w moim sercu na zawsze pozostanie "Kłamczucha" Małgorzaty Musierowicz. Całej jej serii niestety nie przeczytałam, słyszałam nawet, że wciąż wychodzą nowe części, więc nie mam pojęcia, w którym życiu ja to zdążę przeczytać. 


2. Ulubiony polski autor. 
Myślę, że tutaj bez dwóch zdań umieszczę Małgorzatę Musierowicz, która w każdej książce oczarowuje mnie swoim stylem, pomysłem i szczerością. 

3. Ulubione polskie wydawnictwo.
Osobiście bardzo lubię wydawnictwo Media Rodzina (nie to wcale nie przez Harry'ego i panią Peregrine). Bardzo lubię też wydawnictwo Uroboros, mimo tego, że łamią mi serce tym, że muszę bardzo długo czekać na kolejne książki Sarah J. Maas. :(

4. Lubiany przez ciebie klasyk napisany przez Polaka/Polkę.
Według mnie najlepszym polskim klasykiem są "Kamienie na szaniec" Aleksandra Kamińskiego. Bardzo podobało mi się opisanie realiów wojny z perspektywy chłopców w moim wieku. Nie lubię tematyki historycznej, jednak ta powieść pochłonęła mnie bez reszty. 

5. Polski gniot.
"Krzyżacy". W sumie nie powinnam się wypowiadać na temat tej książki, ponieważ nie została ona przeczytana przeze mnie w całości, jednak bardzo, ale to bardzo mi się nie podobała. 

6. Która polska okładka podoba ci się bardziej niż jej zagraniczny pierwowzór?
Dużo bardziej podoba mi się np. "Program" Suzanne Young, którego jeszcze nie czytałam, jednak zagraniczna okładka zdecydowanie nie przyciągnęła mojej uwagi. [lewa- Polska] 


7. Jaka książka według ciebie powinna pozostać w oryginalnej okładce?
Chyba nikogo nie zdziwię jeśli powiem o książkach z serii "Dary Anioła". Na szczęście wydawnictwo wydało serię w dwóch wersjach, dlatego nie muszę patrzeć na te szkaradne postaci, które widnieją na naszej polskiej okładce. 

8. Na jaką polską premierę najbardziej wyczekujesz?
Niestety, ale teraz najbardziej wyczekuję tylko na powieści zagraniczne, a w szczególności na "Empire of Storms" i "A Court of Mist and Fury" obie Sarah J. Maas. <3 

9. Wolisz krakowskie czy warszawskie targi książki?
Nie byłam w Warszawie na targach, ale te w Krakowie są naprawdę cudowne, tylko mogliby sprowadzać więcej zagranicznych autorów.

10. Wymień swoich ulubionych polskich booktuberów/blogerów książkowych.
Bardzo lubię Maję, Klaudię, Anitę, Alicję, Abi oraz Karolinę. :) 

Pażdziernikowy WRAP UP i TBR na listopad

4 | dodaj

  Hejka, październik już za nami, a to oznacza czytelnicze podsumowanie! Ten miesiąc do wybitnych też nie należał, ale nie było źle. Przeczytałam łącznie w całości 5 książek, więc sądzę, że to jest dobry wynik. Nauki jest coraz więcej, ale staram się w tygodniu czytać choć jeden rozdział z książki, którą aktualnie czytam, więc idzie mi nie najgorzej. 


WRAP UP

  Tak samo jak w poprzednim miesiącu na zdjęciu widzimy 4 książki, a ja przeczytałam 5. Stało się tak, ponieważ jedna była pożyczona od koleżanki. Tak, więc przeczytałam:
- "Pamiętniki półbogów" - Rick Riordan [8/10]
Jak widać najlepszą powieścią przeczytaną w tym miesiącu była "Biblioteka dusz", a zdecydowanie najsłabszą "Nie poddawaj się". 


TBR

  Można zauważyć, że w moim TBRze znów pojawia się "Szóstka wron", niestety jeszcze się za nią nie zabrałam, ale mam nadzieję, że ten miesiąc mi na to pozwoli. Co do "Dziedzictwa ognia", już je skończyłam i zamiast wziąć się za którąś z książek z TBR sięgnęłam po kolejną część. Niestety, ale to było silniejsze ode mnie. 
- "Folwark zwierzęcy" - George Orwell
- "Dziedzictwo ognia" - Sarah J. Maas
- "Harry Potter i Przeklęte Dziecko" - J. K. Rowling
- "Mistrz i Małgorzata" - Michał Bułhakow
- "Szóstka wron" - Leigh Bardugo


  To tyle jeśli chodzi o moje podsumowanie miesiące. Napiszcie mi w komentarzu co Wam udało się przeczytać i co zamierzacie przeczytać w listopadzie. :D 

[48] Recenzja "Czy wspominałam, że za Tobą tęsknię?" Estelle Maskame

5 | dodaj
Tytuł oryginalny: "Did I mention I miss you?”
Autor: Estelle Maskame
Wydawca: Feeria young  
Data premiery: 2016-10-26
Ilość stron: 368
Tłumaczenie: Anna Dobrzańska i Joanna Wasilewska





  Przyszedł czas na ostatnią część trylogii o Eden i Tylerze. W tej recenzji opowiem Wam o moich odczuciach co do tego tomu, ale też postaram się podsumować całą serię i powiedzieć jednoznacznie czy ją polecam i dla kogo. Jak wiecie dwa poprzednie tomy podobały mi się, ale obawiałam się tego szczególnie, ponieważ zanim ja przeczytałam tą część, moja przyjaciółka zdążyła to zrobić wcześniej. Stwierdziła, że to jest najsłabszy tom i nie za bardzo jej się podobało. Dlatego zaczynając czytać tę książkę starałam się nie mieć wygórowanych oczekiwań. Zobaczmy teraz jak Maskame udało się podsumować tę trylogię…
  Eden ostatni raz widziała Tylera rok temu. Powiedział jej wtedy, że zostaną razem, po czym wyjechał, opuścił ją i nie odzywał się przez długi okres czasu. Uczucia Eden przeszły kolejny od zakochania przez ból, aż po wściekłość. To ona musiała zmierzyć się z całym miastem, które wiedziało, że chodziła ze swoim przybranym bratem, oprócz tego na głowie miała wściekłego ojca i Jamiego. Tylko garstka ludzi ją wspierała, dlatego jej uczucia do Tylera przerodziły się w jednoznaczny gniew. Kiedy on zamierza wrócić, Eden nie jest w stanie mu wybaczyć. Czy uda im się pogodzić? Czy rodzina ich zaakceptuje? Czy to będzie koniec wielkiej miłości?



  Zaczęłabym może od plusów. Największym z nich, który zauważyłam była zmiana zachowania Eden. Na pierwszy rzut oka widać było, że stała się bardziej dojrzała i asertywna. Potrafiła się postawić i wreszcie przestała być ciepłą kluchą. Zastanawiałam się czy ta chwila kiedyś nadejdzie, ale ta z pozoru cicha i nieśmiała dziewczyna wyrosła na niezależną i odpowiedzialną kobietę. Przestała opłakiwać Tylera, który ją zostawił i skupiła się na studiach oraz poprawie relacji z bliskimi, która niestety szła kiepsko ze względu na jej ojca. On sam jest bohaterem, który irytuje mnie do tego stopnia, że zastanawiam się jak taka osoba mogłaby istnieć w świecie rzeczywistym. Nie wyobrażam sobie jakbym miała spotkać takiego człowieka na swojej drodze. Jest on typem, który patrzy na ciebie z góry i chce mieć pełną władzę i decyzję w każdej sprawie. Jeśli spotkałabym taką osobę to pewnie wybuchłabym jak bomba zegarowa. Denerwowałam się podczas samego czytania tej książki, więc nie wspominam o realnym świecie. 
Może jednak ja i Jamie wcale się tak bardzo nie różnimy? Może atakujemy, bo atak jest najlepszą obroną?
  Kolejnym plusem jest zmiana miejsca, ponieważ teraz przeniesiemy się do Portland i tam oczami bohaterki będziemy mogli zwiedzać ciekawe i niezależne dzieła ulicznych malarzy oraz bajkowe wytwory natury. Dodatkowo w tej części zderzą się ze sobą trzy światy. Santa Monica, Nowy Jork i Portland. Będzie to naprawdę ciekawa mieszanka, ale spodobał mi się ten zabieg. Następnie przedstawię jeszcze jedną dobrą stronę tej książki. Zmiana Tylera. Jest ona szokująca, nieprzewidywalna i wręcz niemożliwa. Bohater staje się zupełnie inną osobą. Już nie zobaczymy porywczego buntownika. Teraz otacza go aura spokoju i odpowiedzialności. Mnie się to bardzo spodobało, choć wiem, że niektórzy woleli jego impulsywną stronę. Jedyne minusy, o których muszę wspomnieć to fakt, że rzeczywiście ta część była ze wszystkich trzech najsłabsza. Mimo, że bardzo dobrze mi się ją czytało, nie nudziłam się. to jednak to już nie było to samo. Nie czułam takich pozytywnych emocji, a głównie irytację ze względu na ojca Eden. Może to trochę sprzeczne, bo najpierw mówię, że mi się dobrze czytało, a potem, że ciągle mnie irytowała. Książka była lekka i dobra w czytaniu w sensie niezobowiązująca i szybko się przez nią brnie. Uważam jednak, że nie jest to najlepsze podsumowanie trylogii, choć nie jest złe. Po prostu było zbyt przewidywalnie. Polecam tą książkę osobom, które jeszcze nie zakończyły swojej przygody z Eden i Tylerem oraz gorąco polecam całą trylogię osobom, które lubią spędzać wieczory przy miłej i przyjemnej lekturze.
Ocena: 7/10

Seria DIMILY

Dziękuję Wydawnictwu Feeria young za danie mi możliwości przeczytania tej powieści! :)  



[47] Recenzja "Nie poddawaj się" Rainbow Rowell

5 | dodaj
Tytuł oryginalny: "Carry On”
Autor: Rainbow Rowell
Wydawca: HarperCollins   
Data premiery: 2016-10-12
Ilość stron: 512
Tłumaczenie: Małgorzata Hesko-Kołodzińska





  Rainbow Rowell jest dość kontrowersyjną autorką. Niektórzy są jej zdecydowanymi zwolennikami, a inni wręcz przeciwnie. Ja zawsze bardzo ją ceniłam, zaczęłam swoją przygodę z jej twórczością od „Fangirl”, która bardzo mi się podobała. Kolejne książki tej autorki też zrobiły na mnie dobre wrażenie. Powieść, o której chcę dziś powiedzieć jest historią Simona Snowa, czyli postaci, która jest wykreowana w książce „Fangirl”. Rowell postanowiła opowiedzieć jego historię i tchnąć w nią życie, tak właśnie powstało „Nie poddawaj się”.
  Simon Snow zaczyna ostatni rok nauki w Szkole Czarodziejów w Watford. Sam nie potrafi nadal poprawnie wypowiadać zaklęć i posługiwać się różdżką. Często kiedy nie kontroluje swoich emocji zdarza mu się wybuchnąć, a przy tym coś niechcący podpalić. Jednak będzie musiał nauczyć się panować nad swoją potęgą, aby zmierzyć się z groźnym Szaroburem, który zatruwa świat magii. Oprócz tego zrywa z nim jego dziewczyna, a on czuje, że jego największy wróg Baz coś knuje. Wojna wisi na włosku, a Simon musi zapanować nad zaistniałą sytuacją.



  Bardzo podobała mi się „Fangirl”, z której tak naprawdę powstała owa pozycja. Niestety o niej nie mogę powiedzieć tego samego. Ta książka była po prostu średnia. Naprawdę bardzo, bardzo, bardzo średnia. Czytało mi się ją bardzo wolno i wkurzali mnie wszyscy bohaterowie oprócz Penny. Simon był prawdziwym niezdarą i pesymistą. Ciągle użalał się nad sobą, że albo Agatha go nie chce lub, że Baz coś knuje i tak praktycznie na okrągło. Według mnie był bardzo bezbarwną postacią. Sam Baz nie był też szczególnie interesujący. Typowy emo wampir, który nienawidzi całego świata, więc udaje rozkapryszonego dzieciaka. Agatha była całkowitą porażką. Jeszcze nigdy tak bardzo nie byłam zniesmaczona zachowaniem jakiejś dziewczyny. Niestety nie mogę przytoczyć argumentów bez spojlerów. Co do fabuły, do mniej więcej końca książki nic się nie działo, dwa ostatnie rozdziały były maksymalnie nasączone akcją, zaś reszta to było użalanie się Simona, że jest beznadziejny i użalanie się Baza, że Simon jest beznadziejny. Penny była jedynym dobrem tej powieści, ponieważ kiedy przychodziło do jej myśli zawsze znajdowaliśmy tam jakąś konstruktywną i inteligentną uwagę i zawsze potrafiła zaciekawić. Największym minusem tej powieści była przewidywalność, domyśliłam się zakończenia zaraz na początku książki. Kiedy zobaczyłam jakie narracje czasami zostawały dodane i z rozmów bohaterów dodałam dwa do dwóch i w kilka sekund, wiedziałam kto jest tym „złym”. Ponadto uważam, że szczegóły tego jak do tego wszystkiego doszło nie są bardzo ciekawe. Aby nie zostawić recenzji z samymi wadami wspomnę oczywiście o plusach. Pierwszym z nich jest na pewno to, że książka jest lekka i zupełnie niepotrzebującą, aby się na niej skupić. Mogłam spokojnie wyłączyć moje myśli i podenerwować się na bohaterów zamiast martwić się najbliższym sprawdzianem. Co do kolejnej zalety, to uważam, że ta powieść jest wspaniałą gratką dla fanów „Fangirl”, a zwłaszcza Simona i tych, którzy czują niedosyt po tylko wspominaniu go w tamtej powieści. Dla mnie książka była średnia, ale nie była gniotem, niewypałem, mnie jednak w ogóle nie przypadła do gustu.
Ocena: 4/10

Myślenie o tym, czego nie można mieć ani zmienić, boli.

Dziękuję Wydawnictwu HarperCollins za danie mi możliwości przeczytania tej powieści! :)  



[46] Recenzja "Biblioteki Dusz" Ransoma Riggsa

8 | dodaj
Tytuł oryginalny: "Library of Souls”
Autor: Ransom Riggs
Wydawca: Media Rodzina   
Data premiery: 2016-09-28
Ilość stron: 496
Tłumaczenie: Małgorzata Hesko-Kołodzińska i Piotr Budkiewicz 





  Dzisiaj przychodzę do Was z ostatnią częścią, teraz bardzo popularnej trylogii, której pierwsza część doczekała się swojej ekranizacji, a mówię tu o „Bibliotece Dusz” Ransoma Riggsa. Jeśli czytaliście moje dwie poprzednie opinie o powieściach z tej serii wiecie, że pierwsza część nie była fenomenem, a jedynie przyjemną lekturą, zaś druga całkowicie mnie w sobie rozkochała. Biorąc się za koniec tej trylogii byłam jednocześnie podekscytowana i smutna. Wiadomo, chciałam wiedzieć jak się to zakończy i co się stanie z osobliwcami, jednak ogarniał mnie też wielki żal, że to już koniec, że nie ma kolejnych tomów, że nie dam rady przeczytać tych książek od nowa, jeszcze raz. W sensie oczywiście, chodzi mi o przeczytanie tego z nieświadomością co się za chwilę stanie. Nie przedłużając zapraszam do mojej opinii!
  Jacob odkrywa, że jego moc nie zawęża się jedynie do widzenia głucholców i ich wyczuwania, a potrafi także je kontrolować. Chociaż sam jeszcze nie wie jak to „włączyć”, jak połączyć się z głucholcem. Jego na razie jedynym priorytetem jest znaleźć przyjaciół i ymbrynki oraz je uratować. On, Emma, dziewczyna władająca ogniem i nieustraszony Addison, pies, który umie mówić ludzkim głosem i potrafi znaleźć dzieci, wszyscy ruszają im na pomoc.



  Nie napisałam Wam za dużo o treści, ponieważ ja sama nie przeczytałam opisu z tyłu okładki, a uważam, że za dużo zdradza, dlatego nie chcę Wam przekazać tego, ponieważ odbierze to radość z odkrycia jakiegoś sekretu itd. Akcja całej powieści jest cały czas napięta i wartka. Bohaterowie nie mają czasu na odetchnięcie, kiedy znów zagraża im nowy upiór i głucholec. Ta część okazała się najbardziej wciągająca ze wszystkich i po prostu nie mogłam się od niej oderwać. Obiecałam sobie, że będę czytać przynajmniej po jednym rozdziale codziennie, aby chociaż trochę posuwać się w książce. Jednak wczoraj w nocy kiedy kończyłam obiecany sobie rozdział, nawet nie zauważyłam, kiedy zaczęłam kolejny, potem kolejny i nagle książka się skończyła, a ja z ustami szeroko otwartymi zastanawiałam się czy właśnie skończyłam trylogię mojego życia. Nigdy nawet nie podejrzewałam, że ta ostatnia część będzie w stanie pobić swoją poprzedniczkę. Ba, ja nawet nie podejrzewałam, że ta trylogia tak mnie zachwyci. Kiedy po przeczytaniu pierwszego tomu wahałam się czy zabrać się za kolejny, to teraz nigdy bym sobie nie wybaczyła, gdybym się rozmyśliła. Akcja, jednak nie jest jedynym atutem tej lektury. Kolejną bardzo ważną sprawą są nasi osobliwi bohaterowie. Choć w tej części zabrakło przez większość czasu naszych podopiecznych pani Peregrine, to mogliśmy poznać wiele innych wspaniałych postaci oraz jeszcze bardziej zbliżyć się do starych. Z tych nowych do mojego serca trafili Sharon oraz Matka Pył. Oboje byli naprawdę cudownymi osobliwcami i wprowadzili dwie różne wartości do książki. Ze starych bohaterów chcę wspomnieć dwójkę. Mówię tu o Jacobie i Addisonie. Emmy już nie wspominam, bo ona jest zajebista sama w sobie. Jeśli natomiast chodzi o Addisona, którego poznajemy w tomie drugim, to muszę powiedzieć, że mimo, iż lubię psy on nie zdobył mojej sympatii. Był nieco arogancki i nie czułam w nim wiernego pomagiera, któremu byłabym w stanie zaufać. Na szczęście ta część pokazała jak silne jest jego oddanie pannie Wren i ile jest w stanie zrobić, aby ratować swoją ymbrynkę, co było naprawdę godne podziwu. Co się tyczy Jacoba, jak wiecie to na początku nie lubiłam jego postaci. Był mało pewnym siebie i marnie zaznaczającym się charakterem w powieści. Jednak po dwóch tomach wyraźnie zmężniał, stał się naprawdę opiekuńczy i odważny oraz zaczął samodzielnie podejmować decyzję. W książce jest pewna scena, która nie wiem dlaczego głęboko zapadła mi w pamięć i przytoczę ją tutaj oględnie streszczając. Nie będzie to spojler, ponieważ postaram się uniknąć szczegółów, jednak jeśli ktoś nie chce tego czytać niech przejdzie do słów „już możesz znów czytać”. W pewnym momencie Emma i Jacob zostają otoczeni przez pewnych ludzi, którzy są ogromnie wściekli i w gniewie próbują pobić dwójkę dzieci na śmierć. Kiedy bohaterowie leżą na ziemi, Jacob z całej siły próbuje zasłonić Emmę własnym ciałem, aby przyjąć na siebie możliwie jak najwięcej ciosów. Według mnie tu się ujawnia prawdziwe uczucie, jakie główny bohater okazuje dziewczynie. Kiedy wiele ludzi ogranicza się tylko do czczych słów Jacob okazuje swojej dziewczynie uczucie w sposób wręcz namacalny. Nie mam pojęcia, dlaczego, ale właśnie ten moment utkwił mi bardzo w głowie. „już możesz znów czytać”. Co do wątku romantycznego, to nie był on znów na pierwszym planie, a jednak pojawiał się i to według mnie idealnych momentach. Ogółem chciałbym Wam bardzo polecić tą książkę, jak i całą serię, ponieważ aktualnie znajduję się ona u mnie w czołówce najlepszych książek tego roku i nie mogę się doczekać, aby oglądnąć film na jej podstawie. Dodatkowo zastanawiam się czy nie przeczytać tej trylogii jeszcze raz…
Ocena: 10/10

Problem z różnicą między brakiem rozsądku a kompletną głupotą polega na tym, że często nie wiadomo, po której jesteś stronie, dopóki nie jest za późno.


Dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina za danie mi możliwości przeczytania tej powieści! :)  


  
Created by Agata for WioskaSzablonów. Technologia blogger.