[34] Recenzja "Mechanicznego. Wojny Alchemiczne" Iana Tregillisa

8 | dodaj
Tytuł oryginalny: "The Mechanical. The Alchemy Wars: Book One"
Autor: Ian Tregillis
Wydawca: Sine Qua Non
Data premiery: 2016-07-20
Ilość stron: 464
Tłumaczenie: Bartosz Czartoryski





  Zacznijmy od tego jak bardzo spodobała mi się okładka. I opis. Gdy tylko go przeczytałam stwierdziłam, że to musi być coś innego, coś niesamowitego. Inne? – zdecydowanie, niesamowite? – nie bardzo. Dodatkowo moje wymagania wzrosły kiedy zobaczyłam na okładce zapewnienie samego Martina. Mimo, że nie czytałam nic od niego to wiem, że z pewnością jest się czym zachwycać. „Mechaniczny” był dużym zawodem.
  Pan Christiaan Huygens w XVII wieku stworzył pierwszego klakiera. Dało to początek wielkiej pladze holenderskiej, która z całą armią takowych klakierów podbiła niemal całą Europę. Jedynym zbuntowanym państwem została Francja, która ciągle utrzymuje, iż każdy powinien mieć własną wolną wolę, niezależnie czy zbudowany jest z kości czy gwoździ. Geas jest niewolniczą więzią klakiera ze swoim panem. Jax jak każdy mechaniczny marzy o wolności i samodzielnemu podejmowaniu decyzji. Wkrótce właśnie taka okazja się nadarzy, a jego bunt wstrząśnie całą Europą.
  Przyznacie, że opis, który Wam streściłam jest ciekawy. Nigdy tak naprawdę nie czytałam nic co zahaczałoby o pytania na temat istnienia duszy wielkich maszyn, które wyglądają jak człowiek, uczuć i snów. Takie rzeczy widziałam tylko w filmach, choć nigdy jakoś szczególnie mi się nie podobały. W książce ten wątek stał się dla mnie naprawdę intrygujący. Kiedy zaczęłam czytanie tej powieści, podobało mi się. Nie było to nic wielkiego, ale na początek mnie zaintrygowało. Cała książka podzielona jest na dwie części plus epilog. Rozdziały mamy pokazane z perspektywy trzech różnych osób. Tytułowego Jaxa, pastora Vissera oraz wicehrabiny Berenice. Każde z nich odgrywało inną rolę, jednak wszystkie ich drogi dążyły do połączenia się. Najbardziej podobały mi się rozdziały z perspektywy Jaxa, który wcale nie był bezmyślną maszyną, myślał i analizował zupełnie jak człowiek. Jednym, wielkim zaskoczeniem było dla mnie urozmaicone wulgarnie słownictwo wicehrabiny. Dzięki niej poznałam parę nowych synonimów określających nieprzychylnie mężczyzn. Z całej tej trójki do niej mam najbardziej mieszane uczucia. Na początku wydawała się pewną siebie, rozważną i niezwykle zdeterminowaną kobietą, dopóki no… To trzeba przeczytać samemu. Co do pastora, nie mam w stosunku do jego postaci jakiś większych uczuć, jedynie głębokie współczucie. Jedną z rzeczy jakie najbardziej nie podobały mi się w tej książce były długie na klika stron opisy, które nic nie wnosiły do powieści, a brzmiały nawet w myślach jakby autor specjalnie próbował pochwalić się swoim patetycznym językiem i niezwykle okazałym doborem słów. Myślę, że one były największym powodem, dla którego tak źle czytało mi się tą powieść. Kiedy starałam się je wszystkie czytać literki mi się rozmywały, ja niby czytałam, ale myślami i tak odlatywałam gdzie indziej. Wystawiłabym tej powieści niższą ocenę, jednak pod koniec zaczęło dziać się coś ciekawego i wtedy naprawdę nie mogłam się oderwać od książki, jednak według mnie końcówka miała sprawić, iż z zawzięciem i niecierpliwością będziemy oczekiwali następnego tomu. Ja osobiście nie zamierzam sięgnąć po nic więcej z tej serii, aczkolwiek oprawa graficzna książki pięknie prezentuje się na półce.
Ocena: 5/10 

Zegarmistrzowie kłamią!

Dziękuję Wydawnictwu Sine Qua Non za danie mi możliwości przeczytania tej powieści! :) 

[33] Recenzja "Bez słów" Mii Sheridan

7 | dodaj
Tytuł oryginalny: "Archer’s Voice"
Autor: Mia Sheridan
Wydawca: Otwarte
Data premiery: 2016-03-30
Ilość stron: 382
Tłumaczenie: Martyna Tomczak


  Przez masę pozytywnych opinii na temat tej książki miałam, mimo wszystko jakieś w stosunku do niej oczekiwania. Nie były wygórowane, ale spodziewałam się bardzo dobrej, ba! Świetnej powieści. Cieszę się, że nie musiałam się zawieść. Pani Sheridan spełniła moje oczekiwania i dała mi oprócz mile spędzonego czasu, małą refleksję.
  Bree niegdyś przebojowa i energiczna kobieta wyjeżdża do małego miasteczka w poszukiwaniu oddechu i spokoju. Na jej drodze staje spowity czarną tajemnicą przystojny Archer. Od śmierci wujka żyje sam i nie dąży do kontaktu z innymi. Zafascynowana Bree chce bardziej go poznać, lecz on ciągle stara się ją odpychać. Co się stanie jeśli każdy ujawni swoje mroczne sekrety?

  Fabuła na tę powieść nieco przypominała mi połączenie „Maybe someday” oraz „Ugly love” Colleen Hoover. Nie chciałam czytać tej samej historii, tylko innej autorki. Na szczęście całkowicie się pomyliłam. „Bez słów” nie ma nic wspólnego z tamtymi książkami. Fabuła ma miejsce w sennym, małym miasteczku, do którego decyduje się przyjechać obarczona ciężarem smutku i strachu Bree. Zamierza zostać tu tylko na kilka tygodni, ewentualnie miesięcy. Liczy, że to właśnie tu uwolni się od codziennego koszmaru. Sama postać dziewczyny jest naprawdę dobrze skonstruowana. Mia Sheridan świetnie opowiada nam jej historie, która mimo, że w rzeczywistości ma wygląd pięknego haftu ze złoceniami to kiedy przyjrzeć się bliżej ujrzymy niedoskonałości i brak precyzyjności w kunszcie krawieckim. Dziewczyny nie da się nie lubić. Nie jest ona „szarą myszką”, a zdecydowaną i pewną siebie dwudziestolatką z ciętym językiem. Jest ona uparta i dąży z uniesioną wysoko głową do przodu. Archer jest jej zupełnym przeciwieństwem. Outsider mieszkający z dala od wszystkich nie wzbudza już w nikim żadnego zainteresowania. Każdy traktuje go z zimną obojętnością. Tylko Bree zdaje sobie tyle trudu, aby do niego dotrzeć. Styl pisania tej autorki jest przyjemny i lekki, jednak w pewnych momentach potrafi być podniosły oraz skłaniający nas do płaczu. Można uznać, że to kolejna powieść nic nie wnosząca, którą raz przeczytamy, a potem o niej zapomnimy. Ja jednak uważam, że są tu poruszone na tyle ważne sprawy rodzinne, sercowe, kontakt międzyludzki i odrzucenie, że książka zapada nam głęboko w pamięć i kruszy najbardziej zimne serca. Jest ona jednocześnie świetną lekturą, jak i księgą głęboką w wiele odcieni ludzkiego charakteru i zachowania. Na koniec dodam, że jeśli ktoś nie lubi scen erotycznych, to nie powinien sięgać po tą książkę. Tutaj trochę takich jest.
  Mam nadzieję, że przekonałam Was do przeczytania tej powieści, ponieważ naprawdę warto. Nie zrażajcie się okładką, wiem, że jest okropna. :(
Ocena: 9/10

Przyniosłeś ciszę, najpiekniejszy dźwięk, jaki słyszałam, bo cisza była tam, gdzie byłeś ty.

[32] Recenzja "Czerwonej Piramidy" Ricka Riordana

4 | dodaj
Tytuł oryginalny: "The Kane Chronicles. The Red Pyramid"
Autor: Rick Riordan
Wydawca: Galeria książki
Data premiery: 2011-02-23
Ilość stron: 544
Tłumaczenie: Agnieszka Fulińska




  Kisiłam tę książkę już z półtorej roku. Dostałam ją od dziadka na Mikołajki, ale przełamanie się do innej historii od Percy’ego było trudne. Nie chciałam się zawieść, ale wiedziałam, że nie będzie to to samo co Grecy. Miałam rację. Jednak nie była ona zła, ani nie mam zamiaru jej nie dokończyć. Jednak egipska mitologia nie przemawia do mnie w takim samym stopniu jak grecka, czy rzymska.
  Carter i Sadie biologicznie są rodzeństwem. W praktyce wygląda to nieco inaczej… Carter podróżuje z ojcem, który z córką po śmierci matki może widywać się tylko dwa razy w roku. Ich ojcem jest wybitny egiptolog i archeolog Julius Kane. Sadie zaś mieszka z dziadkami w Londynie, prowadząc normalne życie. Kiedy podczas „spotkania rodzinnego” doktor Kane uwalnia bogów egipskich w tym mściwego i złego boga Seta. Dzieci uciekają, ale odkrywają, że bogowie, magia egipska wcale nie była tylko mitem, a oni sami muszą wiele się nauczyć, aby uratować ojca.

  Książkę Ricka czyta się bardzo dobrze. Jego lekkość pióra towarzyszy nam od samego początku, dzięki czemu cały tekst jest zrozumiały i prosty. Egipskie bóstwa w większości były tłumaczone, co zaspokajało naszą ciekawość i nie zmuszało do przeszukiwania internetu w chwili czytania. Rozdziały podzielone są na te z perspektywy Cartera i Sadie. Od razu zaznaczam, że Sadie ani trochę nie przypadła mi do gustu. Była pyskata, zarozumiała i egoistyczny, przy czym jako ta młodsza z rodzeństwa uważała się za niewidomo jak bardziej inteligentną od brata co było nieprawdą. Wiele jej posunięć zdradzało jak głupio potrafiła myśleć w danej chwili. Carter zaś jest postacią dużo spokojniejszą. Przez lata spędzone z tatą w podróży nauczył się jak ważne jest zachowanie spokoju, zimnej krwi w sytuacji kryzysowej. Jak na swój wiek był bardzo błyskotliwy i przepełniony wiedzą, mimo, że nigdy nie chodził do szkoły. Trudno mi nazwać tę dwójkę rodzeństwem. Pomimo nie przebywania ze sobą przez większość życia, nie próbowali nawet się dogadać. Wróć. To Sadie ciągle śmiała się z brata i go krytykowała, choć sama była nie lepsza. Rick Riordan zaprezentował w tej historii ciekawą odsłonę mitologii starożytnego Egiptu. Połączył obraz magii z historią dwojga młodych ludzi obarczonych ciężkim zadaniem, które może nie tylko uratować ich ojca. Jednak mimo, że książka mi się podobała to nie aprobuję umieszczania tam lekkiego aspektu miłosnego. Uważam, że był on całkowicie zbędny i niepotrzebny. Zwłaszcza, że oboje są bardzo młodzi. Sadie ma bodajże trzynaście lat. Oczywiście książka jest warta przeczytania. Obraz starożytnego Egiptu idealnie współgra tu z mrocznymi sekretami i intrygami.
  Może nie jest to moja ulubiona książka Ricka Riordana, ale i tak wiem, że skończę tę trylogię. Mam jednak większe oczekiwanie względem Apolla. :) 
Ocena: 7/10 

Byłem szlachetnym sokołem, panem nieba! Zerwałem się z chodnika i wleciałem prosto w płot.

SUMMER TBR

19 | dodaj

  Hej, co prawda, ten post miał pojawić się gdzieś na początku lipca, ale nie wypaliło. Pakowanie na wakacje jak zwykle zostawiłam na ostatnią chwilę i zdążyłam dla Was napisać zaledwie wrap up oraz jeden tag. Jednakże teraz już nigdzie nie wyjeżdżam i mam mnóstwo czasu na czytanie i nadrabianie w serialach oraz filmach. O tym co zamierzam przeczytać w te wakacje opowiem niżej. :)


  Zacznijmy od tego, że kiedy piszę tego posta (tzn. dziś) to dwie z tych książek są już przeczytane i myślę, że o obu warto napisać recenzję. Na wakacjach byłam u rodziny we Włoszech i tam zabrałam ze sobą trzy książki. Pierwszą z nich jest "Czerwona Piramida" Ricka Riordana. Percy i Herosi byli już za mną, a ja miałam ochotę na trochę egipskiej mitologii. Czy mogę powiedzieć, że się zakochałam? Raczej nie, ale książka była jak najbardziej w klimacie oraz zamierzam przeczytać kolejne części. Teraz pytanie do osób, które już przeczytały całą trylogię: czy Sadie będzie taka wkurzająca przez wszytskie części? Następnie sięgnęłam po rozpoczęte już w Polsce "Bez słów" Mii Sheridan. Ta książka była naprawdę wspaniała. Jej wydarzenia ciągle siedzą w mojej głowie, a ja nie wiem czemu tak niedowierzałam tym wszystkim pozytywnym opiniom. Już w drodze powrotnej zaczęłam "Me before you" Jojo Moyes. Książka jak na razie jest bardzo wciągająca i bardzo dobrze napisana. Mimo, że mój angielski nie jest perfekcyjny to rozumiem większość rzeczy. Mimo to kiedy skończę ją po angielsku, na pewno zakupię i przeczytam także egzemplarz po polsku. :) 
  W te wakacje liczę na to, że przeczytam "A Court of Mist and Fury" Sarah J. Maas. Podobno ten tom jest dużo lepszy od poprzedniego (to jest w ogóle możliwe?!), a ja jako osóbka niegrzesząca cierpliwością postanowiłam przeczytać rówienież w oryginale. Stwierdziłam, że "Lato koloru wiśni" Cariny Bartsch, będzie idealne na słoneczne dni, kiedy pójdę z moim psem do parku, siądę na ławce w cieniu i popijając zimny napój będę czytać tak klimatyczną pozycję. Jedyne co o niej wiem to to, że każdy ją poleca, a bohaterka jest bardzo sarkastyczna. I ostatnia obowiązkowa pozycja na te wakacje to "Cress" Marissy Meyer, czyli tom trzeci Sagi Księżycowej, której dwie pierwsze części zostały przetłumaczone, zaś dwie ostatnie już nie. Czy tylko ja nie znoszę jak wydawnictwa robią nam takie rzeczy? 

A Wy robicie plany książkowe na wakacje?  Może są jakieś wyzwania, o których nie wiem? Podlinkujcie mi wszystko co wiecie, dziękuję ! :D 

TEEN WOLF BOOK TAG

13 | dodaj

  Z racji tego, że jest to mój drugi ulubiony serial, a teraz są wakacje i wszyscy nie musimy już się ukrywać z oglądaniem ich całymi nocami, kiedy rzekomo się uczymy to stwierdziłam, że będzie idealny. Zapraszam!


Scott McCall, czyli książka, która przerosła moje najśmielsze oczekiwania

  Tutaj bezkonkurencyjnie wstawiam „Dwór Cierni i Róż” Sarah J. Maas, który niedawno zrecenzowałam <klik>. Moje oczekiwania co prawda były wysokie. Po wielu recenzjach, które przeczytałam, samych pozytywnych, miałam nadzieję, że się nie zawiodę. Jednak nie spodziewałam się tego, iż ta książkę przebije te oczekiwanie, i tak wygórowane, ze trzy razy. Na razie jest to najlepsza przeczytana przeze mnie książka w ciągu ostatnich lat.



Stiles Stilinski, czyli książka (lub bohater), dzięki której czuję się dobrze, mimo że jestem smutna

  Myślę, że tutaj mogę spokojnie zaliczyć każdą książkę Ricka Riordana, ale szczególnie seria Percy Jackson i bogowie olimijscy oraz pierwszy tom Harry’ego Pottera. Jak wszyscy wiecie, ja wujcia Ricka kocham i podziwiam i każda jego książka daje mi tyle ciepła w sercu, że nawet jak mam zły humor, to po przeczytaniu pierwszego słowa jakie wypowiada Percy, nagle chce mi się śpiewać. Co do pani Rowling, chyba nie muszę nic dodawać. Pierwszy tom zdecydowanie jest pełen magii, takiej świeżej, czystej i dobrej, wszystko się zaczyna. Chodzimy po ulicy Pokątnej kupując pierwsze przybory, cieszymy nasze oczy nowym Nimbusem 2000 oraz uczymy się pierwszych zaklęć i wywarów.


Allison Argent, czyli bohater/bohaterka, której powierzyłabym własne życie

 

  Byłaby to zdecydowanie Celaena Sardothien ze „Szklanego Tronu”. Można by pomyśleć, że wyszkolona zabójczyni prędzej zdradziłaby mnie i sama podłożyła śmierci. Jednak wobec przyjaciół jest ona lojalna i oddana na tyle, że gotowa byłaby się  poświęcić byleby nie dopuścić do krzywdy najbliższych.


 

Lydia Martin, czyli książka, która z pozoru wydaje się być głupiutka, ale jednak niesie ze sobą głębsze przesłanie; zmusiła mnie do refleksji

 

  Długo się zastanawiałam nad odpowiedzią na to pytanie, ponieważ patrzę na różne tytuły. I jedną na początku w ogóle nie uważałam za głupiutką, a taka się okazała, inną uważałam i takowa była, więc miałam lekki problem. Póki nie przypomniałam sobie, że ostatnio czytając opis „Teraz albo nigdy” Sarah Dessen, byłam pewna, że to książka na chwilę, na wieczór może dwa. Spójrzmy na samą jej cukierkową okładkę. Okazało się, że naprawdę wiele z niej wyniosłam, dużo odkryłam i spojrzałam na swoją przyszłość pod trochę innym kątem, dlatego polecam tą powieść. Jeśli chcecie wiedzieć więcej o moich odczuciach zapraszam do recenzji <klik>.

 


Derek Hale, czyli bohater, który jest na tyle zdeterminowany, żeby osiągnąć to, co sobie zaplanował, nieważne jakim kosztem

 

  Na razie przychodzi mi do głowy tylko Valentine z serii „Dary Anioła” Cassandry Clare oraz pewna postać z trylogii „Mroczne Intrygii”, dokładnie z pierwszej części, która była zdolna zabić własnych przyjaciół, aby dotrzeć do celu. Nie podam imienia tej postaci, ponieważ to ogromny spojler.

 


Jackson Whitemore, czyli bohater, który udaje kogoś kim nie jest

 

  Tu mogę wstawić Mare Barrow z „Czerwonej Królowej”, która musiała udawać Srebrną, chociaż w jej żyłach płynęła czerwona krew.

 

 

Malia Tate, czyli bohater, który czuje się nieswojo w miejscu, w którym się znajduje

 

  Cath z „Fangirl” pasuje tu idealnie. Na studiach, bez swojej siostry bliźniaczki, czuje się ona zupełnie jak przybysz z innej planety. Ekscentryczna współlokatorka nie ułatwia jej zaklimatyzowania się, a jej chłopak tylko wszystko pogarsza.

 


Isaac Lahey, czyli smutna książka, którą uwielbiam

  

  Książka Michelle Zink „Krąg Ognia” kończy się naprawdę smutno, a mimo to jest to powieść, a nawet cała trylogia, bardzo bliska memu sercu.

  


Chris Argent, czyli bohater, który jest jednocześnie bardzo silny i zdeterminowany, ale również wrażliwy i czuły

 

  Takim bohaterem był Holder z „Hopeless” Colleen Hoover. Z jednej strony silny, wysportowany, arogancki, a z drugiej dziecko, które przez całe życie obwiniało się o dwie inne osoby.


John Stilinski, czyli książka, która powinna zostać uznana za lekturę szkolną

  Według mnie w kanonie naszych lektur powinno znaleźć się „Oddam ci słońce” Jandy Nelson. Oprócz tego, iż poznajemy losy rodzeństwa, co nie jest częstym zabiegiem to jeszcze mamy obraz osoby homoseksualnej i tego pod jaką presją tacy ludzie żyją i jak bardzo muszą naginać samych siebie, aby inni nie wytykali ich palcami.


Melissa McCall, czyli książka, która otworzyła mi oczy na różne sprawy

  To na pewno „Oddam ci słońce”, ale też lektura szkolna, którą było „Kamienie na szaniec”. Dużo lepiej czytało mi się takie rzeczy z punktu widzenia młodzieży.


Peter Hale, czyli czarny charakter, który jednocześnie kocham i nienawidzę

  Oj tak Petera kocham i nienawidzę. Co do bohatera książkowego to będzie zdecydowanie Sebastian z „Darów Anioła”. Nie było to też tak, że jakoś bardzo go nie znosiłam, ale z samej racji, że był tym „złym”.


Aiden i Ethan, czyli ulubiona (para) grupa przyjaciół

  Tutaj mam dwie pary. Po pierwsze z serii „Harry Potter”, czyli Fred i George Weasley’owie oraz Connor i Travis z „Percy Jackson i bogowie olimpijscy”. Czy te chłopaki nie są wspaniałe?


Alan Deaton, czyli książka, do której wracam, kiedy mam czytelniczego kaca

  Taką moją książką jest „Makbet”, czyli mój ulubiony dramat Shakespear’a. „Romea i Julii” nie znoszę, jednak Makbeta uwielbiam. Sama nie wiem w sumie dlaczego, ale tak po prostu jest.


Kira Yukimura, czyli książka, którą przeczytałam nie wiedząc o niej zupełnie nic

  Tak zupełnie ślepo przeczytałam „Szeptem” Becci Fitzpatrick. Pożyczyła mi ją przyjaciółka, powiedziała, że świetna książka i muszę ją przeczytać i w sumie nic mi o niej nie mówiła.


Liam Dunbar, czyli książka, która tak mnie oczarowała okładką, że musiałam ją kupić

  „Talon” kupiłam ze względu na okładkę. Opis też był spoko, ale ta okładka z wyżłobionymi łuskami smoka rozkochała mnie w sobie.


Jordan Parrish, czyli książka, na którą zwróciłam uwagę dzięki opisowi

  Tak kupiłam na wakacjach, nad morzem za dziesięć złoty bodajże „Cień Nocy”, czyli trylogię Anderi Cremer, która została przetłumaczona bez ostatniego tomu. Dziękuję wydawnictwu!


Theo Raeken, czyli bohater, wobec którego mam mieszane uczucia

  Mieszane uczucia mam wobec Rhysanda z „Dworu cierni i róż”, no z jednej strony to (spojler), a z drugiej (spojler). Tyle mogę wam powiedzieć.


Bobby Finstoch / Coach, czyli najśmieszniejszy bohater ever

  Percy Jackson i Leo Valdez ! Niech żyją herosi !


Sciles, czyli książka (lub bohater), która złamała mi serce

  Harry złamał mi serce i Percy je złamał, Celaena też je złamała i Kosogłos, oprócz tego Dary Anioła I Diabelskie Maszyny też złamały mi serce. Ogólnie większość książek złamało mi serce. Jednak Sciles złamał mi je na tysiąc, tysiąc drobnych kawałeczków.


Nie nominuję nikogo, ponieważ nie wiem kto oglądał ten serial. Więc teraz zwracam się bezpośrednio do fana tego serialu. Czuj się nominowany! :D 

Czerwcowy WRAP UP + stosik

21 | dodaj

  Przychodzę dziś do Was z wrap upem, jednak bez TBR-u, ponieważ będzie to osobny post. Będzie to też taki summer tbr, ponieważ będzie on obowiązywał przez całe wakacje. Oprócz tego wracając do tego posta to ten maleńki stosik w porównaniu z poprzednim będzie naprawdę śmiesznie mały. Jednak za to moich przeczytanych pozycji jest więcej! Zaczynamy! 


WRAP UP: 

Książki od lewej ułożone są w kolejności jak je czytałam. Zaczynamy od "Greckich bogów według Percy'ego Jacksona", jeśli klikniecie w tytuł to przeniesie Was do recenzji. Książka bardzo mi się podobała i mam nadzieję, że wkrótce uda mi się upolować"Greckich herosów...". Dalej przeczytałam całą serię o Percym Jacksonie i dwie pierwsze części zrecenzowałam. Uwielbiam wracać do dobrych książek, a powrót do świata mitologii był jeszcze wspanialszy. Potem zaczęłam "Olimpijskich Herosów" i po "Znaku Ateny", wzięłam się za "Dwór Cierni i Róż" Sarah J. Maas. Ta książka była tak cudowna taka piękna i brutalna zarazem... Najlepsza książka jaką do tej pory czytałam. Potem przeczytałam "Dom Hadesa", a następnie wzięłam się za "Ktoś mnie pokocha", czyli tą letnią wersję opowiadań i spodobała mi się tak pół na pół. Niektóre opowiadania były dobre, a inne bardzo słabe. I w końcu dziś doczytałam do końca "Krew Olimpu". W sumie przeczytałam aż 13 książek! Według mnie jest to wspaniały wynik i jestem z siebie zadowolona. :) 


Stosik:

Jak widzicie w tym miesiącu nie przyszło do mnie jakoś niewiadomo ile książek. Jedynie te trzy. Jedną z nich przeczytałam, czyli "Ktoś mnie pokocha". "Cress" otrzymałam jako nagrodę w konkursie na instagramie, a "A Court of Mist and Fury" kupiłam sobie po tym jak przeczytałam poprzednią część i stwierdziłam, że nie wytrzymam bez kolejnej. 

Znajdziecie mnie tu:
Instagram: addictedtobooks9
Lubimyczytac: Natalie_Bane


Na dziś to tyle. Teraz Wy! Ile książek przeczytaliście w tym miesiącu, a ile do Was przybyło? Piszcie mi w komentarzu :D Plus dodatkowa informacja, jutro wyjeżdżam na wakację do Włoch, do rodziny, ale posty powinny się pojawiać. Ciao! 

[31] Recenzja "Dworu Cierni i Róż" Sarah J Maas

26 | dodaj
Tytuł oryginalny: "A Court of Thorns and Roses"
Autor: Sarah J. Maas
Wydawca: Uroboros
Data premiery: 2016-04-27
Ilość stron: 524
Tłumaczenie: Jakub Radzimiński




  Jeśli moja recenzja wyjdzie bardzo nieskładnie i w ogóle nie będzie mieć sensu to bardzo Was przepraszam, ale nie chciałam czekać dłużej od ukończenia tej książki, bo jak emocje w końcu by opadły, to nie oddałabym całkowicie wspaniałości tej powieści. Co prawda kaca książkowego też nadal mam i mimo, że czytam inne książki to myślami wciąż jestem w „Dworze Cierni i Róż”. Myślę, że i tak to co tutaj napiszę nie odda niesamowitego uroku tej powieści. Mam nadzieję jednak, że zachęcę Was do czytania i zrobicie to bo naprawdę warto.
  Feyre jest najmłodsza z rodzeństwa. Ma dwie starsze siostry i kalekiego ojca, w sumie, oprócz siebie, trzy gęby do wykarmienia. Dlatego dziewczyna poluje. Pewnej mroźnej nocy, na skraju głodu, młoda łowczyni zabija ogromnego wilka, który okazuje się zaczarowaną istotą – Fae. Niedługo po tym faerie Wysokiego Rodu Tamlin przychodzi do niej i daje jej wybór w zamian zadośćuczynienia. Może stracić życie lub oddać je na zawsze i zamieszkać w jego dworze. Czasami żeby zacząć kogoś tolerować trzeba najpierw pozbyć się odwiecznej nienawiści, czy Feyre jest zdolna otworzyć się na wroga?
  Jest to duża rekonstrukcja „Pięknej i Bestii” połączona z fantastycznymi istotami, co już na samym początku dało dobry wstęp. Można by pomyśleć, eee co w tym oryginalnego? Zacznijmy od tego, że nasza „Bella” nie jest delikatną księżniczką, którą trzeba ratować z każdej opresji. Feyre jest silna, niezależna i zdeterminowana, aby spełnić ostatnią obietnicę, jaką złożyła umierającej matce. To osoba dążąca do celu, sarkastyczna , potrafiąca poradzić sobie w każdej sytuacji. Klątwa „Bestii”, nie ma pełnego odzwierciedlenia w książce, ponieważ Tamlin potrafi zmieniać się w wilka i na odwrót. Jego utrapieniem są zaś maski przytwierdzone do twarzy. Jedną z zadziwiających rzeczy jest to, że polubiłam główną bohaterkę, Tamlina zresztą też, który stał się moim nowym crushem. Szczególną sympatią darzę też Luciena, który był promykiem tej książki i jego cięty język zawsze potrafił rozbawić. Sarah J. Maas stworzyła coś nowego, jednak ze starym światem, coś całkowicie oryginalnego, mimo, że znanego wszystkim. Jest ona mistrzynią brutalnego scenariusza i pisarską potęgą uwodzenia, przy którym pani James może się schować. Książka zdecydowanie nie jest dla młodszych czytelników, mimo podstaw baśni, nie ma z pięknym „I żyli długo i szczęśliwie”, nic wspólnego. Sceny erotyczne mimo, że dla dzieci niedostępne, nie mają w sobie cienia bezwstydnej nieprzyzwoitości. Niektóre sytuacje, aż ciekną od ambiwalentności chwili, w której bohaterowie są tak blisko, a jednak nic nie wydarzy się oprócz zerknięcia spod przymrużonych powiek czy lekkiego uśmiechu, kiedy ten drugi nie patrzy. Nie jest to jednak zwykły romans, po którym nasze twarze będą gorące od emocji, a czerwony rumieniec obleje nasze pooliczki, ale pełna sprzecznych emocji powieść, dzięki, której dowiemy się czym jest ból i cierpienie oraz zobaczymy obraz niezdrowej zazdrości i ortodoksji tak niesprawiedliwej, że do oczu napłyną nam łzy, które nie wyschną nawet kiedy książka zostanie już odłożona na półkę.
  Kończąc dodam, że tak dobrej, tak brutalnej, tak dwojakiej, tak podstępnej książki jeszcze nie czytałam. Ta powieść potrafi zmiażdżyć i zmienić mnie jako osobę – sangwinika w stan głębokiej melancholii, która utrzymuje się do teraz.
Ocena: 100/10

- Czy nie sypiasz nocami, aby przygotować sobie świeży zapas ciętych ripost na kolejny dzień?
Created by Agata for WioskaSzablonów. Technologia blogger.