Ilość stron: 304
Tłumaczenie: Małgorzata Kaczarowska
Tłumaczenie: Małgorzata Kaczarowska
Zdaje się, że to ostatnia część
serii Selekcja. Choć możemy jeszcze oczekiwać, że Kiera Cass nas czymś
zaskoczy. Dzisiaj jednak postanówmy, że Korona kończy serię. Nie mogłam się
doczekać kiedy się za nią zabiorę, więc zaraz po premierze dorwałam ją i
skończyłam. Mam przeczucie, że końcówka zostawia pewien niedosyt, ale do tego
przejdę na końcu.
Eadlyn ma na głowie państwo, kandydatów, z których każdy
walczy o tytuł jej męża, matkę, która przeszła zawał serca i nie wiadomo czy
się wybudzi oraz ucieczkę brata do ukochanej. Można by powiedzieć, że normalny
człowiek powinien załamać się psychicznie, jednak nasza księżniczka została
odpowiednio przeszkolona i wychowana by radzić sobie w skrajnych sytuacjach.
Mimo to nadal pozostaje jeden problem. Musi wybrać partnera, ale jej serce nie
zabiło jeszcze wystarczająco mocno dla żadnego z nich.
Może to nie pierwsze pocałunki powinny być takie szczególne, tylko ostatnie.
Bardzo
podobała mi się ta książka i chciałabym ocenić ją w sposób obiektywny, na taki
jaki zasługuje, ale nie potrafię. Po przeczytaniu mojej cegiełki "Pani
Noc" czuję jakby nic się w tej książce nie zdarzyło, a tak naprawdę
wydarzyło tak dużo, że zastanawiam się jak zostało to tak zgrabnie zamknięte w
tej ledwie trzysta stronnicowej książce. Wszystkie rozpoczęte wątki i wydające
się właściwe wybory zostały obrócone o sto osiemdziesiąt stopni. Fabuła książki
rozgrywa się tylko w pałacu, więc znów trafiamy na wielkie bankiety, wspaniałe
przyjęcia, spotykamy pokojówki krzątające się w pokojach oraz kamerdynerów
zanoszących tace z potrawami o nazwach, których nie jesteśmy nawet w stanie
wymówić.
Uwielbiam powracać do Illei i każdy powrót wspominam dobrze. Tak było
i tym razem. Cała seria jest niezaprzeczalnie niezwykle ciepła i intrygująca.
Mówi się, że z księżniczek się wyrasta. Wcale nie! Dla mnie wkroczenie w tym
wieku do pałacu pełnego przepychu i elegancji było cudowne i inspirujące. Bo
pomimo braku talentu plastycznego bardzo chciałam namalować suknie jakie nosiła
Eadlyn. W głowie widziałam jak przed sztalugą, z wystawionym językiem maluję
delikatne linie i kontrastowe krzykliwe fale. Oczami wyobraźni pociągałam
pędzlem i nadawałam sukniom kolory godne miana królewskich. Język Kiery jest
prosty i zrozumiały. Autorka nie bawi się w niepotrzebne długie opisy lub
przeciągające się wywody głównej bohaterki. Opisuję rzeczy, na których tak
naprawdę mi zależy tzn. bankiety, suknie, mężczyźni i ważne sytuacje. Nie skupia
się na zbędnym wyszczególnianiu elementów dekoracji. Jest to opis, ale nie do
przesady, nie ma również zastosowanych porównań homeryckich na trzy strony. Sama
Eadlyn zmienia się w tej części. W poprzedniej mocno stąpająca po ziemi,
władcza i lekko zrozumiała księżniczka teraz zachowuje się godnie na miano
królowej. Staje się dojrzalsza i zaczyna dostrzegać swoich poddanych oraz
zaczyna robić coś w kierunku takim aby ich warunki do życia się poprawiły. Jak
w poprzedniej części byłam pewna kto zostanie jej mężem, tak w tej przez połowę
książki autorka zaserwowała mi prawdziwy mętlik. Mimo, że i tak domyśliłam się
zakończenia to nie jestem rozczarowana. Co do tego "niedosytu".
Myślałam, że autorka jakoś lepiej zakończy tą serię. Nie było źle, ale to nie
to na co liczyłam.
Ocena: 7/10




















